Eén week, één model.
Eén week, één model. Vorige week werd ik via de mail door Harriet weer eens gevraagd om mee te schilderen op haar model schilder clubje. Iemand van de vaste groep was ziek en ik kon voor hem of haar invallen. Het was al weer een tijdje geleden dat ik er voor het laatst was, dus ik had er wel zin in. Meestal vermeld ze dan ook wie er model zit. Dit keer een Italiaanse schone die luistert naar de naam Leila, je weet wel van het liedje van Eric Clapton. Het klinkt nagenoeg hetzelfde, maar je schrijft het anders. Ze zat wel eens vaker model, maar ‘k herinnerde me het niet meer. Niet gek, want ik ben er als invaller natuurlijk niet altijd. Omdat ik niet in Groningen woon en de deur van het atelier al om 18.30 uur open gaat, ben ik doorgaans wat aan de late kant. De schildersessie begint weliswaar om 19.00 uur, maar je wilt ook een beetje een goed plekkie en hier geldt; wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Bij binnenkomst zag ik dat het model er ook al was en dat ik haar toch al eens...