Posts

Een nieuw model

Afbeelding
  Een nieuw model.   De afgelopen 5 a 6 jaar heb ik vooral met 2 min of meer vaste modellen gewerkt. En hoewel ze sterk van elkaar verschillen beantwoorden ze beide heel erg aan wat ik in een model zoek. Maar wat dat dan precies is zou ik niet eens onder woorden kunnen brengen; wellicht de reden waarom ik schilder. Het heeft heel erg te maken met een eigen sfeer die een model met zich meedraagt en uitstraalt. ‘k Heb wel eens met woorden een poging gedaan, maar ik vind het veel mooier als je het in mijn schilderijen en tekeningen herkent. Als je eenmaal “de ware” hebt gevonden vind ik het prettig om het niet bij een eenmalige exercitie te laten, maar om er wat langer mee aan de slag te gaan. En hoewel het model steeds hetzelfde is komt er elke keer wat anders uit. Behoefte naar eens wat anders was er dus niet. Totdat je opeens volstrekt onverwachts tegen iets aanloopt. Op een tentoonstelling van amateurkunst ontwaarde ik tijdens het openingspraatje tussen het overwegend oude en gr

Clementine

Afbeelding
  Clementine. Afgelopen najaar zijn we weer met een groep kunstenaars afgereisd naar villa Clementina nabij Le Grand Moloy in de Bourgogne. Het was de 5e editie van een jaarlijks terugkerend evenement; een lustrum dus. Ik kijk er elk jaar weer naar uit en met veel plezier op terug. Ben ook samen met Annemarie de enige die alle keren mee was.   De samenstelling van de groep verschilt van jaar tot jaar, maar ’t zijn eigenlijk altijd fijne mensen waarmee je prima door één deur kunt. Dit jaar was Clementine, de dochter van Annemarie voor het eerst mee. Tussen al dat grijs van de groep was ze een prettige jonge aanvulling die zorgde voor een verfrissende dynamiek. Waarom was ze eigenlijk niet eerder mee; vroeg ik me af? ‘k Had haar al wel eens op een opening van een tentoonstelling van Annemarie gezien en ook wel kort gesproken; ‘k vond haar toen al een opvallende verschijning. Maar in zo’n week leer je iemand toch wat beter kennen en blijkt die opvallende verschijning uiterst behulpz

In memoriam: Ronald Soeliman.

Afbeelding
In memoriam: Ronald. Mijn aller grootste, kleine donkerbruin getinte vriend Ronald of Ro, zoals Janneke hem steevast placht te noemen, is niet meer. Dat het leven onvoorspelbaar, onberekenbaar en bij tijd en wijle wreed is wisten we al. Wie z’n ogen en oren open heeft staan vangt de signalen vanzelf op, maar vaak is het een soort van ver van m’n bed show en je hoopt dat dat ook zo zal blijven. Je staat er even bij stil, vindt het erg, maar dan is het al snel weer door. Totdat het een keer volstrekt onverwachts en snoeihard je eigen leventje komt binnen denderen. Dat gebeurde op vrijdag 5 juni jongstleden. Via een telefoontje van dochter Lisa kwam het bericht dat Ronald dood was als een donderslag bij heldere hemel. We hadden gezamenlijke vrienden op bezoek en het enige wat je dan uitbrengt zijn woorden van ongeloof en verbijstering. Zoiets zie je niet aankomen; hoe kan dat nou?! Het is niet waar,…. toch?! Wel dus. Overvallen in z’n slaap bij de vijver met z’n geliefde kooikarpers do

Charlotte.

Afbeelding
Charlotte. Op 1 september 2016 ging er bij omroep AVRO/TROS een nieuw kunstprogramma van start, met als titel: “Het geheim van de meester”. En aangezien ik naar alles kijk waar het woord kunst in voorkomt, zat ik ook nu gespannen voor de buis.  Het idee is dat een team van specialisten door middel van een reconstructie er achter probeert te komen hoe zo’n meesterwerk nou tot stand komt. Dus welke verf word er gebruikt op wat voor drager. Maar vooral welke techniek heeft de schilder gebruikt om dat uitzonderlijke resultaat te bereiken. Kortom de weg naar het meesterwerk opnieuw bewandelen. Ook de lijst waarin het kunstwerk zich bevindt wordt nagemaakt. De grap is dan dat aan het eind van elke aflevering het origineel en de reconstructie naast elkaar komen te hangen, om zodoende een goed beeld te krijgen in hoeverre het is gelukt om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen.  In de eerste aflevering lag de lat meteen al flink hoog; “het meisje met de parel” van Johannes Vermeer kree

Is het kunst of kan het weg?

Afbeelding
Is het kunst of kan het weg? Voor wie daar nu nog twijfels over heeft, geloof me: het kan weg! Na drie kabinetten Rutte, die werkelijk overal waar je het label kunst en cultuur op kan plakken heeft wegbezuinigd of tot aan de grond toe heeft afgebroken is er nog maar weinig over van onze beroepsgroep. Ook mede door toedoen van Geertje Wilders is het beroep: beeldend kunstenaar maatschappelijk gezien gedegradeerd tot een “linkse hobby” van subsidie slurpende niksnutten die de maatschappij kan missen als kiespijn. Ministers die schaamteloos ventileren dat de hobby van de loodgieter ook niet wordt gesubsidieerd doen daar nog eens een flinke schep bovenop. De nieuwste ontwikkelen laten andermaal zien hoe serieus onze beroepsgroep wordt genomen. In verband met de Corona crisis heeft het cabinet besloten om alle beroepsgroepen, die financiële schade ondervinden ten gevolge van het COVID-p9 virus, een eenmalige tegemoetkoming van €4000,- te verstrekken. Maar dat geldt niet, en waarom kijk i

Tekening versus Schilderij.

Afbeelding
Tekening versus Schilderij. De afgelopen dagen heerlijk plein air geschilderd. Dat moest vanwege de Corona crisis wel in het atelier gebeuren, want je weet hoe dat gaat als je buiten staat te werken; voordat je het weet staan er hordes mensen om je heen en die houden doorgaans geen 1.50 m afstand. Het liefst staan ze er met de neus bovenop en stellen vervolgens ook nog allerlei lastige vragen. De echte plein air schilders onder ons zullen nu direct zeggen; ja dan is het dus geen plein air schilderen wat je doet, maar gewoon naar aanleiding van een fotootje een tafereeltje pielen in je atelier. Technisch gezien is dat natuurlijk helemaal waar, maar gevoelsmatig kun je natuurlijk ook van mening verschillen. En in deze bijzondere tijd is het misschien niet zo gek om de dingen een beetje van een andere kant te bekijken dan te doen gebruikelijk. Het gaat om het gevoel en als ik er een plein air gevoel bij krijg dan is dat zo. De aanleiding was een foto die ik maakte in 2017 toen we tijde

All by myself.

Afbeelding
All by myself. “Opgescheept zitten met jezelf”; kent u die uitdrukking? ’t Zou een typische quote van dominee Gremdaat kunnen zijn. Die dan vervolgens het gegeven analyseert en daarna een heel betoog houdt over hoe je er ook op een andere manier tegenaan kunt kijken. Dus het “elk nadeel heeft z’n voordeel” principe, om maar even een andere onsterfelijke uitspraak te citeren van iemand die dat niet bleek te zijn. Hoewel? ’t Is uiteraard maar hoe je ernaar kijkt: letterlijk of figuurlijk. Evenals bij ieder ander verstandig mens zitten we hier met een nagenoeg volledige “lockdown”. Geen sociale contacten; alleen naar de winkel als het echt moet en dan op tijdstippen dat je ervan uit mag gaan dat er verder bijna niemand rondloopt. Harma die een baantje van twee en een halve dag in de week op de luchthaven heeft zit ook verplicht thuis. Maar ja, die zat toch al meer thuis dan dat ze aan het werk was en dat gaat al jaren goed. Zolang je elkaar maar niet in de weg zit, is er niks aan de ha

Mijn Venus van Milo.

Afbeelding
Mijn Venus van Milo. Ergens in een hoekje van m’n atelier staat een replica van het wereldberoemde beeld: “De Venus van Milo”. Het beeld werd in 1820 door een boer in een veld gevonden op het Egeïsche eiland Melos (Italiaans: Milo) Het beeld wordt beschouwd als een symbool van eeuwige schoonheid en is vermoedelijk vervaardigd zo’n 130 jaar voor Christus door Alexandros van Antiochia. Het zal; we nemen het voor kennisgeving aan. Het originele marmeren beeld met een totale hoogte van 2 meter en 2 cm staat nu in het Louvre. Mijn replica, gemaakt van gips is slechts 94 cm hoog, maar dan moet het koppie wel op de juiste plek zitten.  Inmiddels is dat allang niet meer het geval en meet het beeld in de huidige staat nog maar 79 cm. Polle, onze Drentsche patrijshond, die allang niet meer onder ons is, heeft het ooit in een enthousiaste bui van de sokkel gelopen. Een marmeren beeld had de val misschien nog wel overleefd, maar deze van gips kwam dusdanig lullig terecht, dat niet alleen het hoo

Zelfportret 2020.

Afbeelding
Zelfportret 2020.   Vanaf m’n academietijd maak ik geregeld een zelfportret. Daarvoor deed ik dat ook al wel, maar incidenteel. Ingegeven door Matthijs Röling, m’n docent op Minerva die zichzelf ook geregeld schilderde. Het eerste zelfportret dat ik van hem zag was een vroege; waarop hij tegen een witte achtergrond de toeschouwer zelfverzekerd aankijkt. Opvallend zijn de gespreide handen die hij voor z’n borst houd. Het was uitgevoerd in de zogenaamde fijnschildertechniek, die z’n eerste periode kenmerkt. Toen ik les van hem kreeg was ie al overgestapt naar een meer impressionistische benadering. Op een tentoonstelling bij de Allersmaborg zag ik een zelfportret met een rond brilletje uit 1979 waarop hij z’n halflange haar er met een paletmes in had geprakt. Ik vond het prachtig. Zo zou ik het ook wel willen kunnen. Het vuurtje was ontstoken en sindsdien maak ik jaarlijks minimaal 1 zelfportret, maar vaak zijn het er meer. Een zelfportret maak je niet uit ijdeltuiterij; omdat je nou z

Eén week, één model.

Afbeelding
Eén week, één model. Vorige week werd ik via de mail door Harriet weer eens gevraagd om mee te schilderen op haar model schilder clubje. Iemand van de vaste groep was ziek en ik kon voor hem of haar invallen. Het was al weer een tijdje geleden dat ik er voor het laatst was, dus ik had er wel zin in. Meestal vermeld ze dan ook wie er model zit. Dit keer een Italiaanse schone die luistert naar de naam Leila, je weet wel van het liedje van Eric Clapton. Het klinkt nagenoeg hetzelfde, maar je schrijft het anders. Ze zat wel eens vaker model, maar ‘k herinnerde me het niet meer. Niet gek, want ik ben er als invaller natuurlijk niet altijd. Omdat ik niet in Groningen woon en de deur van het atelier al om 18.30 uur open gaat, ben ik doorgaans wat aan de late kant. De schildersessie begint weliswaar om 19.00 uur, maar je wilt ook een beetje een goed plekkie en hier geldt; wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Bij binnenkomst zag ik dat het model er ook al was en dat ik haar toch al eens

Gevonden.

Afbeelding
Gevonden. Van de week wilde ik op m’n schilderclubje te Sappemeer iets uitleggen over het mengen van huid tinten. Nou vind ik altijd dat je een beetje moet oppassen met dingen voordoen, dus in dit geval hoe je huidtinten mengt, want het gevaar is dat je mensen een soort van recept geeft en dat is in mijn optiek niet raadzaam. Voordat je het weet sta je een beetje de Bob Ross uit te hangen waarbij je voordoet hoe je een dennenboom, een besneeuwde bergtop of een waterval moet schilderen. Ik denk dat je een eigen kleuren pallet moet ontwikkelen en dat doe je niet door je aan een soort van receptuur te houden, maar om te experimenteren met je mengingen. Toch kan het soms handig zijn om op een bepaalde manier te werk te gaan, gewoon omdat het efficiënt is en je dus sneller resultaat boekt. Daarbij is jezelf beperken altijd een goed idee, want hoe eenvoudiger je een schilderkunstig probleem aanpakt, des je sneller krijg je er grip op. Dat geldt ook voor het mengen van huidtinten. Daarom is