Posts

De weg er naar toe

Afbeelding
  De weg er naar toe.   Schilders heb je in vele soorten en maten en iedereen heeft zo z’n eigen manier van werken om tot een kunstwerk te komen. Ik vergelijk het altijd met het bewandelen van een weg. De snelste manier om van A naar B te komen is uiteraard een rechte lijn. Veel kunstenaars bewandelen die weg, vooral die jongens en meiden die de fotografie als uitgangspunt nemen voor hun werk en er ook zo dicht mogelijk bij in de buurt willen uitkomen; kortom foto realisme. Veel mensen vinden dat prachtig en vooral ook erg knap. Het is realisme ten top; beter kan niet. Bij hen is de weg van A naar B dus die rechte lijn. Ze slaan onderweg niet opeens linksaf of rechtsaf omdat dat wellicht leuker of interessanter is. Hun einddoel staat vast en ze weten precies hoe ze er moeten komen. In het eerste jaar van de academie kreeg ik o.a. les van Ben van Voorn. Ben was een zachtaardige, begripvolle man. Een docent die het beste met je voor had; je bij de hand nam en met z’n Drentse accent k

Sterren op het doek 2

Afbeelding
Sterren op het doek 2.  Deze week werd ik nog maar weer eens gebeld door een medewerkster van het TV programma “Sterren op het doek”. Ik was lekker in het atelier aan het werk toen Harma binnen kwam denderen. Met de telefoon in de hand en een glimlach van oor tot oor zei ze: “ ’t is voor jou; iemand van Sterren op het doek”. Ik dacht natuurlijk dat ze een grapje maakte, want ik was er al twee keer eerder voor benaderd en heb beide keren bedankt voor de eer. Nou had Harma dat natuurlijk ook zelf kunnen bedenken, maar ze vond het blijkbaar leuk om te horen hoe ik me er deze keer weer uit zou lullen; gebeurt er tenminste weer eens iets grappigs in Kiel. In deze lockdown moeten we nog meer als anders ons zelf zien te vermaken en ze vond dit wel een komische onderbreking van de sleur waarin we zo langzamerhand zijn beland. Ik vind dat overigens helemaal niet zo erg als andere groepen in onze samenleving. Laat staan dat ik de straat op ga om de boel kort en klein te slaan, omdat ik het nie

Twee keer een trap

Afbeelding
Twee keer een trap. Na een paar weken druk te zijn geweest met de crowdfunding voor m’n boek: “’t Is wat het is” en een aantal portretten die nog op de plank lagen, nu eindelijk twee werken kunnen afmaken die ik vorig jaar september heb opgestart. Twee keer dezelfde trap bij Villa Clementina, maar gezien van verschillende standpunten. ’t Is inmiddels een favoriet onderwerp van mij geworden. Afgelopen september was ik er met 10 collega’s voor de 5e keer en toch kom ik steeds weer met een aantal schilderijen van deze trap thuis. Doordat een grote struik het uitzicht op het gegeven in de voorgaande jaren behoorlijk belemmerde, was ik soms een beetje aangewezen op m’n fantasie; iets wat ik niet graag doe. Ben wat dat betreft een echte waarnemer die het gegeven duidelijk voor ogen wil hebben. Wat niet wil zeggen dat ik slaafs die werkelijkheid kopieer. Zo wordt er nog wel eens geschoven met bepaalde elementen binnen de compositie of laat ik dingen weg of voeg iets toe, maar ik wil het wel

That's what friends are for

Afbeelding
  voorkant boek “That’s what friends are for”. Over de mooiste dag van je leven en andere memorabele momenten kunnen we doorgaans kort zijn; ze zijn in de meeste gevallen op één hand of hooguit twee te tellen. ‘k Moet daar wel bij aantekenen dat het leven sowieso de moeite waard is en dat er veel momenten zijn die boven het alledaagse uitstijgen. Dat hoeven echt geen grootse of meeslepende ervaringen te zijn; ook het alledaagse kent zo z’n momenten. Toch is er voor mijn gevoel maar weinig wat je dan tot de buitencategorie zou kunnen rekenen; de eredivisie, the once in a lifetime experiences zoals dat zo mooi bekt in het Engels. Toch overkwam mij op 30 december jongstleden iets wat ik nooit had durven dromen en waar ik volledig door van de sokken werd geblazen. Goede vriend en collega Theo van Egeraat moest noodgedwongen z’n oude vertrouwde atelier in de Groninger binnenstad verlaten, maar had een nieuwe plek gevonden in Haren. Het was weliswaar een stuk kleiner, maar wel lekker dic

Een nieuw model

Afbeelding
  Een nieuw model.   De afgelopen 5 a 6 jaar heb ik vooral met 2 min of meer vaste modellen gewerkt. En hoewel ze sterk van elkaar verschillen beantwoorden ze beide heel erg aan wat ik in een model zoek. Maar wat dat dan precies is zou ik niet eens onder woorden kunnen brengen; wellicht de reden waarom ik schilder. Het heeft heel erg te maken met een eigen sfeer die een model met zich meedraagt en uitstraalt. ‘k Heb wel eens met woorden een poging gedaan, maar ik vind het veel mooier als je het in mijn schilderijen en tekeningen herkent. Als je eenmaal “de ware” hebt gevonden vind ik het prettig om het niet bij een eenmalige exercitie te laten, maar om er wat langer mee aan de slag te gaan. En hoewel het model steeds hetzelfde is komt er elke keer wat anders uit. Behoefte naar eens wat anders was er dus niet. Totdat je opeens volstrekt onverwachts tegen iets aanloopt. Op een tentoonstelling van amateurkunst ontwaarde ik tijdens het openingspraatje tussen het overwegend oude en gr

Clementine

Afbeelding
  Clementine. Afgelopen najaar zijn we weer met een groep kunstenaars afgereisd naar villa Clementina nabij Le Grand Moloy in de Bourgogne. Het was de 5e editie van een jaarlijks terugkerend evenement; een lustrum dus. Ik kijk er elk jaar weer naar uit en met veel plezier op terug. Ben ook samen met Annemarie de enige die alle keren mee was.   De samenstelling van de groep verschilt van jaar tot jaar, maar ’t zijn eigenlijk altijd fijne mensen waarmee je prima door één deur kunt. Dit jaar was Clementine, de dochter van Annemarie voor het eerst mee. Tussen al dat grijs van de groep was ze een prettige jonge aanvulling die zorgde voor een verfrissende dynamiek. Waarom was ze eigenlijk niet eerder mee; vroeg ik me af? ‘k Had haar al wel eens op een opening van een tentoonstelling van Annemarie gezien en ook wel kort gesproken; ‘k vond haar toen al een opvallende verschijning. Maar in zo’n week leer je iemand toch wat beter kennen en blijkt die opvallende verschijning uiterst behulpz

In memoriam: Ronald Soeliman.

Afbeelding
In memoriam: Ronald. Mijn aller grootste, kleine donkerbruin getinte vriend Ronald of Ro, zoals Janneke hem steevast placht te noemen, is niet meer. Dat het leven onvoorspelbaar, onberekenbaar en bij tijd en wijle wreed is wisten we al. Wie z’n ogen en oren open heeft staan vangt de signalen vanzelf op, maar vaak is het een soort van ver van m’n bed show en je hoopt dat dat ook zo zal blijven. Je staat er even bij stil, vindt het erg, maar dan is het al snel weer door. Totdat het een keer volstrekt onverwachts en snoeihard je eigen leventje komt binnen denderen. Dat gebeurde op vrijdag 5 juni jongstleden. Via een telefoontje van dochter Lisa kwam het bericht dat Ronald dood was als een donderslag bij heldere hemel. We hadden gezamenlijke vrienden op bezoek en het enige wat je dan uitbrengt zijn woorden van ongeloof en verbijstering. Zoiets zie je niet aankomen; hoe kan dat nou?! Het is niet waar,…. toch?! Wel dus. Overvallen in z’n slaap bij de vijver met z’n geliefde kooikarpers do

Sterren op het doek

Afbeelding
  Sterren op het doek. Het moet ergens in 2008 geweest zijn, dat ik door een juffrouw van Omroep MAX werd gebeld; of ik het programma: “Sterren op het doek” ook kende en of ik er wel eens naar keek. Natuurlijk had ik ervan gehoord. Het was het jaar daarvoor van start gegaan en ja, ik keek er ook naar, zoals ik bijna naar alles kijk als het om kunst gaat; in wat voor vorm dan ook. Of ik er wat voor voelde om een keer mee te doen. Ze hadden portretten op m’n website gezien en vonden die van een dusdanige kwaliteit dat het reden genoeg was om me uit te nodigen voor één van de uitzendingen. Uiteraard voelde ik me gevleid, maar ik zag meteen ook allerlei beren op de weg. Nou ligt dat van die beren heel erg in m’n aard, maar ‘k was natuurlijk ook gewoon overrompeld door de vraag. Of ik er een nachtje over mocht nadenken? Ja, hoor. Ze zou een paar dagen later wel terug bellen. Harma en de kids waren direct enthousiast, die zagen meteen de hoge amusementswaarde al voor zich. Nee, dat het h

Charlotte.

Afbeelding
Charlotte. Op 1 september 2016 ging er bij omroep AVRO/TROS een nieuw kunstprogramma van start, met als titel: “Het geheim van de meester”. En aangezien ik naar alles kijk waar het woord kunst in voorkomt, zat ik ook nu gespannen voor de buis.  Het idee is dat een team van specialisten door middel van een reconstructie er achter probeert te komen hoe zo’n meesterwerk nou tot stand komt. Dus welke verf word er gebruikt op wat voor drager. Maar vooral welke techniek heeft de schilder gebruikt om dat uitzonderlijke resultaat te bereiken. Kortom de weg naar het meesterwerk opnieuw bewandelen. Ook de lijst waarin het kunstwerk zich bevindt wordt nagemaakt. De grap is dan dat aan het eind van elke aflevering het origineel en de reconstructie naast elkaar komen te hangen, om zodoende een goed beeld te krijgen in hoeverre het is gelukt om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen.  In de eerste aflevering lag de lat meteen al flink hoog; “het meisje met de parel” van Johannes Vermeer kree

Is het kunst of kan het weg?

Afbeelding
Is het kunst of kan het weg? Voor wie daar nu nog twijfels over heeft, geloof me: het kan weg! Na drie kabinetten Rutte, die werkelijk overal waar je het label kunst en cultuur op kan plakken heeft wegbezuinigd of tot aan de grond toe heeft afgebroken is er nog maar weinig over van onze beroepsgroep. Ook mede door toedoen van Geertje Wilders is het beroep: beeldend kunstenaar maatschappelijk gezien gedegradeerd tot een “linkse hobby” van subsidie slurpende niksnutten die de maatschappij kan missen als kiespijn. Ministers die schaamteloos ventileren dat de hobby van de loodgieter ook niet wordt gesubsidieerd doen daar nog eens een flinke schep bovenop. De nieuwste ontwikkelen laten andermaal zien hoe serieus onze beroepsgroep wordt genomen. In verband met de Corona crisis heeft het cabinet besloten om alle beroepsgroepen, die financiële schade ondervinden ten gevolge van het COVID-p9 virus, een eenmalige tegemoetkoming van €4000,- te verstrekken. Maar dat geldt niet, en waarom kijk i