Posts

“El membrillo del sol”, oftewel: Een kweeperenboompje in de zon.

Afbeelding
  “El membrillo del sol”, oftewel: Een kweeperenboompje in de zon.   In 1992 kwam de documentaire film: “El membrillo del sol” van Victor Enrice uit. Ik kreeg echter pas veel later lucht van het bestaan ervan. In de film wordt de Spaanse realistische schilder Antonio Lopez Garcia gevolgd tijdens het schilderen van een kweeperenboompje in zijn tuin. Die tuin heeft overigens meer weg van een binnenplaatsje; ’t is nogal kaal en op dat boompje na groeit er niet zoveel. Dat Garcia binnen de kunstwereld van Spanje en ver daarbuiten een begrip is, was mij lange tijd ten enen male ontgaan, want ik had nog nooit van de man gehoord. Het moet ergens in 2009 of 2010 geweest zijn dat bevriende collega Flip Gaasendam mij op z’n atelier een boekje van de kunstenaar liet zien. Het betrof een catalogus uit 2008 van een tentoonstelling in het Museum of Fine Arts in Boston. Bladerend door het slapkaftboekie kwam ik bij het zien van de afbeeldingen steeds meer onder de indruk van het werk. In de eerst

Jan Wolkers: De Tarzan van de Schapen

Afbeelding
  Jan Wolkers: De Tarzan van de Schapen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik binnen m’n portretten het liefst vrouwen schilder. De verklaring hiervoor is vrij simpel, n.l. dat ik liever naar vrouwen kijk dan naar mannen. Ook in de omgang heb ik liever met vrouwen van doen. Dat hele mannen onder elkaar gedoe is om verscheidene redenen gewoon niet aan mij besteed. Maar zoals bij elke regel zijn er ook uitzonderingen en da’s hier natuurlijk ook het geval. Ik heb mijn beide zoons wel geschilderd; zij het sporadisch, maar toch. Verder schiet me eigenlijk niet meteen een ander voorbeeld te binnen, of het moet al Lucky Luke, Kuifje of de mannen van The Thunderbirds zijn, maar dat lijken zo langzamerhand eerder personages uit een vorig leven. En dan zijn er natuurlijk m’n zelfportretten, maar die doen niet echt mee in dit verhaal, want daar steekt iets geheel anders achter. Op die zelfportretten na is de schrijver Jan Wolkers wel iemand uit het recente verleden die me te binnen

Eva (7 jaar later)

Afbeelding
  Eva (7 jaar later) Een paar weken geleden had ik Eva weer eens op bezoek. Door al dat Corona gedoe was het veel te lang geleden dat we elkaar voor het laatst zagen. Dat vonden we beide, maar ja zo’n pandemie lap je niet zo maar even aan je laars. ‘k Behoor tot de risicogroep en dan is extra voorzichtigheid geboden, Maar het voelde extra fijn dat het nu weer kon. Eva is één van de mooiste mensen die ik ken. Ik zeg met opzet mens, omdat haar schoonheid niet alleen haar uiterlijk betreft. Het moet al meer dan 10 jaar geleden zijn dat ik haar voor het eerst op m’n netvlies kreeg. Tijdens een workshop “stilleven schilderen” die ik gaf bij galerie “Het Raadhuis” in Eenrum, stapte ze samen met haar schoonvader het leslokaal binnen. Mede door haar dreads viel ze me meteen op. En hoewel ik me in die tijd nog voornamelijk met het stilleven bezig hield zag ik onmiddellijk dat ze een mooi model zou zijn voor een portretstudie. Maar omdat ik een grote schijterd ben weerhield dat mij om ook

De steen bij Eexterveen

Afbeelding
De steen bij Eexterveen. We wonen al meer dan 30 jaar in de provincie Groningen, maar m’n jeugd ligt in Drenthe. Drenthe is de hunebedprovincie van ons land. Vrijwel alle hunebedden zijn daar gelegen; op twee na. ‘k Heb sinds m’n vroege jeugd wat met hunebedden. Het zijn fascinerende objecten met een mooie geschiedenis en vrijwel alle hunebeden liggen op prachtige plekken. Veel minder populair zijn de zogenaamde zwerfkeien; ook wel flinten genoemd die her en der in het landschap verspreid liggen. Toch vind ik die soms ook fascinerend. Zo’n 115000 jaar geleden meegevoerd vanuit Scandinavië tijdens de laatste ijstijd zijn het de nog zichtbare overblijfselen van een periode dat geheel Noord Nederland was bedekt met ijs. Niet ver bij ons vandaan ligt een manshoog exemplaar bij Eexterveen in het veld. Dat veld is sinds een aantal jaren onderdeel van de herinrichting van de Hunze. Het was voorheen akkerbouw gebied, maar is door de mens weer teruggegeven aan de natuur, zoals dat zo mooi h

Hunebed in aquarel

Afbeelding
Hunebed in aquarel. Hoewel ik mij om verscheidene redenen geen aquarellist pur sang zou willen noemen, is het wel een techniek die een grote aantrekkingskracht op mij heeft. Dat heeft vooral te maken met de uitstraling die een goede aquarel in mijn optiek heeft. Ik zit dan niet meteen te denken aan een ingekleurde tekening, hoewel daar ook wel mooie resultaten in zijn te behalen; ik denk b.v. aan het werk van Chris Herenius. Aan de andere kant van het spectrum heb je dan het expressieve geplens met water en verf; al dan niet abstract, waarbij het toeval doel op zich geworden is. Neemt niet weg dat juist dat element voor mij iets heel aantrekkelijks heeft. De kunst is dan wel om die onvoorspelbaarheid een beetje in de hand te houden en dat het gebeurt op die plekken waar jij het wil, want niet alle toevalligheden zijn mooie cadeautjes; ’t zijn ook vaak ontspoorde avontuurtjes waar je niks aan hebt. Ik hou persoonlijk ook niet zo van die hele bleke aquarellen die je bij veel amateur

Vier tekeningen en 2 schilderijen van Annemarie

Afbeelding
Vier tekeningen en 2 schilderijen van Annemarie. Grafinya Velikaya. Hoewel we beide al in de 60 zijn ken ik Annemarie nog maar relatief kort; om precies te zijn 5 jaar. Ik had al wel van haar gehoord en kende haar werk; zag zo hier en daar wel videofilmpjes en interviews voorbij komen, waardoor ik een redelijk goed beeld kreeg van haar als kunstenaar, maar ik had haar nog nooit live ontmoet. Daar kwam 5 jaar geleden dus verandering in toen we met een grote groep kunstenaars een week op het zeilschip “Mars” hebben vertoeft om het wad te schilderen. Annemarie bleek een warme en toegankelijke persoonlijkheid te zijn met een ruime blik op de wereld. Bovendien iemand waar je een prettig gesprek mee kon voeren. Die gesprekken kwamen er gaandeweg meer en meer; we hadden wel een soort van een klik. Aan het eind van die buitengewoon geslaagde schilderweek opperde ze of het wellicht een idee was om in het najaar een week in de omgeving van haar vakantiehuis in de Bourgogne te komen schildere

Nog een keer Clementine

Afbeelding
Nog een keer Clementine. Sinds september vorig jaar ken ik Clementine. Wat heet kennen; ze was tijdens onze jaarlijkse schilderweek in de Bourgogne in 2020 voor het eerst mee. En hoe lang moet je iemand kennen voordat je weet dat je het prima met die persoon kunt vinden. In ons geval was een week voldoende. Bovendien hoef ik lang niet alles te weten, zodat er ook nog iets overblijft van het mysterie dat elke vrouw met zich meedraagt. Soms ontbreekt het, maar dan blijkt al vrij snel dat de persoon in kwestie gewoon saai is. Dat kun je van Clementine niet zeggen. Je kunt het met haar over van alles hebben, waarbij ze soms onverwachts grappig uit de hoek komt. Toen ze een keer zonder dat ik erom vroeg iets voor me deed en zei dat ze een engeltje was, antwoorde ze resoluut: “maar ‘k ben ook vaak een bengeltje hoor”; nou dat dus. Ze neemt de mensen zoals ze zijn, iets wat ze van geen vreemde heeft, want haar moeder is precies zo. ‘k Voelde me bij haar meteen op m’n gemak, wat wel wat wil

De weg er naar toe

Afbeelding
  De weg er naar toe.   Schilders heb je in vele soorten en maten en iedereen heeft zo z’n eigen manier van werken om tot een kunstwerk te komen. Ik vergelijk het altijd met het bewandelen van een weg. De snelste manier om van A naar B te komen is uiteraard een rechte lijn. Veel kunstenaars bewandelen die weg, vooral die jongens en meiden die de fotografie als uitgangspunt nemen voor hun werk en er ook zo dicht mogelijk bij in de buurt willen uitkomen; kortom foto realisme. Veel mensen vinden dat prachtig en vooral ook erg knap. Het is realisme ten top; beter kan niet. Bij hen is de weg van A naar B dus die rechte lijn. Ze slaan onderweg niet opeens linksaf of rechtsaf omdat dat wellicht leuker of interessanter is. Hun einddoel staat vast en ze weten precies hoe ze er moeten komen. In het eerste jaar van de academie kreeg ik o.a. les van Ben van Voorn. Ben was een zachtaardige, begripvolle man. Een docent die het beste met je voor had; je bij de hand nam en met z’n Drentse accent k

Sterren op het doek 2

Afbeelding
Sterren op het doek 2.  Deze week werd ik nog maar weer eens gebeld door een medewerkster van het TV programma “Sterren op het doek”. Ik was lekker in het atelier aan het werk toen Harma binnen kwam denderen. Met de telefoon in de hand en een glimlach van oor tot oor zei ze: “ ’t is voor jou; iemand van Sterren op het doek”. Ik dacht natuurlijk dat ze een grapje maakte, want ik was er al twee keer eerder voor benaderd en heb beide keren bedankt voor de eer. Nou had Harma dat natuurlijk ook zelf kunnen bedenken, maar ze vond het blijkbaar leuk om te horen hoe ik me er deze keer weer uit zou lullen; gebeurt er tenminste weer eens iets grappigs in Kiel. In deze lockdown moeten we nog meer als anders ons zelf zien te vermaken en ze vond dit wel een komische onderbreking van de sleur waarin we zo langzamerhand zijn beland. Ik vind dat overigens helemaal niet zo erg als andere groepen in onze samenleving. Laat staan dat ik de straat op ga om de boel kort en klein te slaan, omdat ik het nie

Twee keer een trap

Afbeelding
Twee keer een trap. Na een paar weken druk te zijn geweest met de crowdfunding voor m’n boek: “’t Is wat het is” en een aantal portretten die nog op de plank lagen, nu eindelijk twee werken kunnen afmaken die ik vorig jaar september heb opgestart. Twee keer dezelfde trap bij Villa Clementina, maar gezien van verschillende standpunten. ’t Is inmiddels een favoriet onderwerp van mij geworden. Afgelopen september was ik er met 10 collega’s voor de 5e keer en toch kom ik steeds weer met een aantal schilderijen van deze trap thuis. Doordat een grote struik het uitzicht op het gegeven in de voorgaande jaren behoorlijk belemmerde, was ik soms een beetje aangewezen op m’n fantasie; iets wat ik niet graag doe. Ben wat dat betreft een echte waarnemer die het gegeven duidelijk voor ogen wil hebben. Wat niet wil zeggen dat ik slaafs die werkelijkheid kopieer. Zo wordt er nog wel eens geschoven met bepaalde elementen binnen de compositie of laat ik dingen weg of voeg iets toe, maar ik wil het wel