René Jansen - beeldend kunstenaar

Elke dag een tekeningetje. Er is een periode geweest dat ik niet of nauwelijks tekende. 'k Deed eigenlijk alles direct in de verf, het zij in aquarel of in olieverf. Maar een jaar of 5 geleden kreeg ik opeens weer erg de behoefte om wat meer te gaan tekenen. Nu maak ik denk ik elke dag wel een tekeningetje. Soms zijn dat snelle schetsjes, maar ook wel wat meer doorwerkte tekeningen. Ik doe dat altijd in een schetsboek, dat houd de zaak lekker overzichtelijk. Een schetsboek is eigenlijk een soort dagbo ek. Als je het doorbladerd kun je precies zien waar je bent geweest en wat je heeft geboeid in een bepaalde periode. Een jaar geleden was ik met Ronald Soeliman in de Strubben. Een prachtig gebied tussen Schipborg en Anloo. Het was toen net zo'n mooie dag als vandaag. Ronald is een echte plein air schilder. Die kan als het mee zit in één dag een schilderij tot een goed einde brengen. Dat lukt mij eigenlijk nooit. Ik zie gewoon te veel denk ik en kan dan moeilijk focussen. Da...

Wasbakken.   Een tijd terug poste ik al eens een wasbak die in het eerste atelier van zoon Thijs stond. Op zich is er niets bijzonders aan een wasbak, je zou het zelfs een non- onderwerp kunnen noemen, maar na het zien van een schilderij van Antonio Lopez Garcia getiteld: Sink and mirror (even googelen op internet !), kon ik niet anders dan met bewondering concluderen dat ook een badkamerspiegel, een wastafel en wat toiletspullen op een glazen planchet een mooi onderwerp kan zijn voor een   schilderij. Ook collega Rein Pol kent vast het werk van Garcia en het inspireerde hem wellicht tot het maken van een aantal zelfportretten in badkamerspiegel. Hoe dan ook, sindsdien kijk ik anders naar wasbakken. 't Is wel een onderwerp waar je zelf iets van moet maken, maar dat is ook wel de uitdaging vind ik. Deze wasbak staat in de schuur bij mijn zwager. Inmiddels heb ik al een paar versies van het gegeven gemaakt, waaronder potloodtekeningen en aquarellen. Toch zijn ze allemaal versc...

Malte Sartorius.   Soms sta je blij op. Soms ook niet, dan moet er iets gebeuren en anders moet je het uit jezelf halen. Vandaag werd er iets bezorgd waar ik erg blij van werd. Een tijdje geleden poste collega Albert Greving een kort filmpje over Malte Sartorius. Hij was fan en na het zien van het filmpje was ik het ook. 'k Verbaasde me erover dat ik nog nooit van de beste man had gehoord, hoewel hij in de jaren 80 mee deed aan een groepstentoonstelling in het Drents Museum. Op het internet zweefden nog best veel afbeeldingen van z'n werk en dat smaakte naar meer. D'r bleek een catalogus te zijn van z'n tekeningen en etsen uit de periode 1987- 1990. Na enig speurwerk een tweede hands exemplaar besteld bij een Duits antiquariaat en vandaag kwam het binnen. Al met al een dikke pil die mijn toch wel hoge verwachtingen moeiteloos inloste. Ik ben blij! 25 oktober 2014

Eva.   Als schilder wordt ik vaak geassocieerd met het stilleven. Gek is dat niet want het is een onderwerp dat me na aan het hart ligt. Daarnaast heb ik ook altijd portretten en landschappen geschilderd, alleen liet ik die niet altijd zien op tentoonstellingen, om de doodeenvoudige reden dat ik ze niet wilde verkopen. Dit portretje van Eva is gemaakt naar aanleiding van een vrij slecht printje. Ze staat er prachtig op hoor, maar qua lichtval moest ik wel een beetje op m'n intuïtie vertrouwen en dat is best aardig gelukt. Ja.... en dan die dreads, die geven het wel iets extra's vind ik. Inmiddels gevraagd of ze een dagje echt komt poseren op m'n atelier. Ze heeft toegezegd en ik kijk er erg naar uit. Spannend, voor ons beide denk ik. 1 3 oktober 2014

Notitie.   Net een prachtige wandeling door het stroomdallandschap drentsche aa gemaakt. De zon scheen welliswaar niet, maar dat maakte niet uit, de temperatuur was heerlijk. Er hing wel behoorlijk wat vocht in de lucht, zodat je het kleurperspectief goed kon zien. Op foto's komt dat een stuk minder uit de verf dan dat het menselijk oog dat waarneemt, maar alla. Ben van Voorn mijn docent aan de Academie Minerva zou dan gezegd hebben: "daar kunnen we wel een notitie van maken". Dat had vandaag prima gekund, maar ik was met Harma en dan laat je je verf thuis. Een notitie maken is toch al gauw een uurtje werk en da's wel erg lang wachten en absoluut niet gezellig. 't Is of het één of het ander. 12 oktober 2014

Moeilijk.   Vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens een stilleven voltooid. 't Is gemaakt naar aanleiding van een fotootje dat ik opeens weer vond van een aquarel uit 1997. Het is één van de weinige aquarellen die het tot een afbeelding in m'n boekje hebben geschopt dat in 2000 is verschenen. En ik heb het ook nooit willen verkopen omdat het toen voor mij wel een echte uitschieter was in die moeilijke techniek. 'k Zat nu wat vast omdat de appels die het in de aquarel prima doen, in   de olieverf variant maar niet uit de verf wilden komen. Daarna nog eieren geprobeerd, maar dat sloeg helemaal nergens op. Bij collega Ronald Soeliman zag ik van de week frambozen in de tuin en dat is het uiteindelijk geworden (met hier en daar een verdwaalde braam) De berenklauw is in de aquarel geheel opgelost in vlekken, maar in het olieverf schilderij als zodanig wel te herkennen. Misschien nog een keer glaceren om hem wat meer te laten opgaan in de achtergrond. Daar kunnen we nog ee...

Goed te doen.   Vanmiddag opening van de zestiende ORT (Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling) bij Museum Mohlmann. Een tentoonstelling met maar liefst 94 figuratief werkende kunstenaars, die allen 3 tot 5 werken hebben ingezonden. Moet je dus wel even een paar uur voor uit trekken. Leuk van de openingen bij Mohlmann is dat je weer eens wat collega's treft. 'k Hou doorgaans niet zo van openingen, maar deze zijn goed te doen, zoals een Grunneger dat zegt. Met een hapje en een drankje erbij om de boel wat op te leuken komen we de middag prima door. Ik verheug me erop. O ja, mijn inzending dit jaar bestaat uit drie werken van het zelfde onderwerp, maar uitgevoerd in verschillende technieken. Leek me weleens leuk. 20 september 2014

Lastig ding.   Vandaag heerlijk verder geschilderd met collega Gijs Kos aan de twee havengezichten van Groningen waar we al en poosje mee doende zijn. Deze van de Noorderhaven lijkt ons wel nagenoeg af. De andere van de Hoge der A laat ik nog maar even niet zien, blijkt uiteindelijk best een lastig ding. Voor de derde keer de verhoudingen bijgesteld. Als we ons hadden bediend van een projector was het allemaal een stuk sneller gegaan. Maar goed, zo'n projector wordt door Jan en Alleman gebruikt, maar 't blijft in onze ogen toch een beetje vals spelen. Ook de lucht en de algehele sfeer laten nog veel te wensen over. Wellicht een andere keer. 16 september 2014

Russisch?    http://elle-belle10.livejournal.com/1520453.html… Soms kom je je werk op de gekste plaatsen tegen, zoals hier op een website waarvan ik geen idee heb in wat voor taal die is geschreven. Misschien Russisch?   Grappig is natuurlijk dat het hier om een schilderij van een hond gaat, want ik ben niet een echte dieren schilder. Dat verdiend enige uitleg. Jaren geleden hebben een aantal bevriende kunstenaars, waaronder ondergetekende een tentoonstelling gemaakt voor "De Blauwe Zon" i n Eén. Het echtpaar die de toko runden, woonden in een fantastisch huis en dito tuin, waar ook nog een prachtig Noors kerkje stond. Het was allemaal erg gezellig: beetje schilderen in de tuin, hapje en een drankje erbij; kortom het bourgondische leven zoals elke kunstenaar het zich wenst. Op het terrein liep ook een hond rond. Een asbakkie en al behoorlijk op leeftijd. Ik vond hem erg lief en aandoenlijk. Wat pluizig in het haar met veel grijs om de snoet. Ik had een paar mooie f...

Buurmeisje Suzanne. Buurmeisje Suzanne komt af en toe langs om de honden aaien. Of ze gaat gezellig mee om ze uit te laten. Onze beide Drenten zijn gek op haar. Kortgeleden was ze jarig en kreeg een setje schildersbenodigdheden. 'k Kreeg een mooie tekening door de brievenbus met een briefje erbij: "mag ik een keertje samen met jou schilderen?" Dikke prima natuurlijk. Vanmiddag was het zover. Eerst met de honden gewandeld en toen maar eens aan de slag. Bloemen werden het met een blauwe lucht en wolken erboven. Daarna ook nog een koe in de wei. Beetje vroeg om er al van alles van te vinden. Hou ik ook helemaal niet van. Lekker laten tekenen en schilderen en er vooral veel lol in hebben, dat is het belangrijkste. En dan zien we wel wat er van komt, lijkt me. We vonden het beide leuk; ze mag nog eens komen. 13 september 2014

Zelfportretje.   'k Zocht op internet iets over de aankomende editie van de ORT bij Museum Mohlmann en kwam dit zelfportretje tegen uit 2003. How time flies. Erg leuk is dat het destijds door hun is aangekocht voor de museumcollectie. Even kijken wat de verschillen met nu zijn;13 jaar later. Ik zie dat ik inmiddels een stuk grijzer ben geworden. De lengte van baard en snor hou ik nu ook veel korter. En wat gelukkig niet te zien is, is dat er een forse toename van het gewicht heeft plaatsgevon den. Moesten we maar eens wat aan doen. Een erge bolle kop heb ik geloof ik vooralsnog niet. Kan ook zijn dat ik het niet goed zie, want inmiddels ben ik ook aangewezen op een bril voor de kleine lettertjes en andersoortige details. Grappig is dat m'n toets juist verfijnder is geworden. Wat je niet zou verwachten van iemand die het allemaal wat minder ziet. De achtergrond zou ik nu ook wat rustiger hebben gehouden. Best wel druk daar linksboven en het voegt ook niets toe. Die rode sjaal ...

  Perceval    Van jongs af aan heb ik een fascinatie voor messen. Voor alle duidelijkheid; geen dolken, bajonetten, samoerai zwaarden en wat er nog meer aan moordwapens in de vorm van messen zijn gemaakt. Gewoon als gebruiksvoorwerp, zoals je dagelijks voor van alles en nog wat een mes gebruikt. Waar komt die fascinatie vandaan zou je zeggen. 'k Heb als kind veel door de bossen rondom Emmen gestruind en daar heb je zeker wel een mes bij nodig. M'n vader was handenarbeid en tekenleraar o p de plaatselijke MAVO en vond dat je met stompe beitels en messen niet kon werken. Dus die dingen waren altijd bloedje scherp. In de klas was ook een rijk gevulde verbanddoos voor handen, voor het geval dat....  Zelf had hij altijd zo'n rood Zwitsers zakmes van Victorinox op zak. Ook knetter scherp natuurlijk. 'k Kan me ook niet herinneren dat ik z'n handen wel eens zonder pleisters heb gezien. Nou hou ik zelf niet zo van die Zwitserse messen, 'k vind ze ook gewoon te klein en...

Houtbult.   Op vakantie neem ik altijd een schetsboek en m'n aquarelspullen mee. Niet dat daar dan perse iets mee gedaan moet worden,'t is tenslotte vakantie en dan moeten we niets. Maar ik vind het gewoon een prettig gevoel als ik het bij me heb.(don't leave home without it!) Zonder blijft toch altijd het idee overheersen dat er iets kan gebeuren waar je niet op voorbereid bent. Beetje neurotisch is dat natuurlijk wel als je al je hele leven naar hetzelfde eiland gaat; ik bedoel wat kan zich daar nou opeens voordoen dat je nog niet hebt gezien? Best veel eigenlijk als je een beetje goed om je heen kijkt. Maar is dat dan ook een onderwerp? Voor veel mensen niet, maar soms voor mij wel. 'k Heb me in het verleden wel vaker bezig gehouden met stapelingen van boomstammen of houtblokken, mensen maken daar soms de mooiste bouwsels van. Vaak zijn ze afgedekt met zeil om het hout droog te houden. Op Vlieland zijn veel mensen in het bezit van een houtkachel, want her en der ...