René Jansen - beeldend kunstenaar

Is het kunst of kan het weg? Voor wie daar nu nog twijfels over heeft, geloof me: het kan weg! Na drie kabinetten Rutte, die werkelijk overal waar je het label kunst en cultuur op kan plakken heeft wegbezuinigd of tot aan de grond toe heeft afgebroken is er nog maar weinig over van onze beroepsgroep. Ook mede door toedoen van Geertje Wilders is het beroep: beeldend kunstenaar maatschappelijk gezien gedegradeerd tot een “linkse hobby” van subsidie slurpende niksnutten die de maatschappij kan missen als kiespijn. Ministers die schaamteloos ventileren dat de hobby van de loodgieter ook niet wordt gesubsidieerd doen daar nog eens een flinke schep bovenop. De nieuwste ontwikkelen laten andermaal zien hoe serieus onze beroepsgroep wordt genomen. In verband met de Corona crisis heeft het cabinet besloten om alle beroepsgroepen, die financiële schade ondervinden ten gevolge van het COVID-p9 virus, een eenmalige tegemoetkoming van €4000,- te verstrekken. Maar dat geldt niet, en waarom kijk i...

Tekening versus Schilderij. De afgelopen dagen heerlijk plein air geschilderd. Dat moest vanwege de Corona crisis wel in het atelier gebeuren, want je weet hoe dat gaat als je buiten staat te werken; voordat je het weet staan er hordes mensen om je heen en die houden doorgaans geen 1.50 m afstand. Het liefst staan ze er met de neus bovenop en stellen vervolgens ook nog allerlei lastige vragen. De echte plein air schilders onder ons zullen nu direct zeggen; ja dan is het dus geen plein air schilderen wat je doet, maar gewoon naar aanleiding van een fotootje een tafereeltje pielen in je atelier. Technisch gezien is dat natuurlijk helemaal waar, maar gevoelsmatig kun je natuurlijk ook van mening verschillen. En in deze bijzondere tijd is het misschien niet zo gek om de dingen een beetje van een andere kant te bekijken dan te doen gebruikelijk. Het gaat om het gevoel en als ik er een plein air gevoel bij krijg dan is dat zo. De aanleiding was een foto die ik maakte in 2017 toen we tijde...

All by myself. “Opgescheept zitten met jezelf”; kent u die uitdrukking? ’t Zou een typische quote van dominee Gremdaat kunnen zijn. Die dan vervolgens het gegeven analyseert en daarna een heel betoog houdt over hoe je er ook op een andere manier tegenaan kunt kijken. Dus het “elk nadeel heeft z’n voordeel” principe, om maar even een andere onsterfelijke uitspraak te citeren van iemand die dat niet bleek te zijn. Hoewel? ’t Is uiteraard maar hoe je ernaar kijkt: letterlijk of figuurlijk. Evenals bij ieder ander verstandig mens zitten we hier met een nagenoeg volledige “lockdown”. Geen sociale contacten; alleen naar de winkel als het echt moet en dan op tijdstippen dat je ervan uit mag gaan dat er verder bijna niemand rondloopt. Harma die een baantje van twee en een halve dag in de week op de luchthaven heeft zit ook verplicht thuis. Maar ja, die zat toch al meer thuis dan dat ze aan het werk was en dat gaat al jaren goed. Zolang je elkaar maar niet in de weg zit, is er niks aan de ha...

Mijn Venus van Milo. Ergens in een hoekje van m’n atelier staat een replica van het wereldberoemde beeld: “De Venus van Milo”. Het beeld werd in 1820 door een boer in een veld gevonden op het Egeïsche eiland Melos (Italiaans: Milo) Het beeld wordt beschouwd als een symbool van eeuwige schoonheid en is vermoedelijk vervaardigd zo’n 130 jaar voor Christus door Alexandros van Antiochia. Het zal; we nemen het voor kennisgeving aan. Het originele marmeren beeld met een totale hoogte van 2 meter en 2 cm staat nu in het Louvre. Mijn replica, gemaakt van gips is slechts 94 cm hoog, maar dan moet het koppie wel op de juiste plek zitten.  Inmiddels is dat allang niet meer het geval en meet het beeld in de huidige staat nog maar 79 cm. Polle, onze Drentsche patrijshond, die allang niet meer onder ons is, heeft het ooit in een enthousiaste bui van de sokkel gelopen. Een marmeren beeld had de val misschien nog wel overleefd, maar deze van gips kwam dusdanig lullig terecht, dat niet alleen het...

Zelfportret 2020.   Vanaf m’n academietijd maak ik geregeld een zelfportret. Daarvoor deed ik dat ook al wel, maar incidenteel. Ingegeven door Matthijs Röling, m’n docent op Minerva die zichzelf ook geregeld schilderde. Het eerste zelfportret dat ik van hem zag was een vroege; waarop hij tegen een witte achtergrond de toeschouwer zelfverzekerd aankijkt. Opvallend zijn de gespreide handen die hij voor z’n borst houd. Het was uitgevoerd in de zogenaamde fijnschildertechniek, die z’n eerste periode kenmerkt. Toen ik les van hem kreeg was ie al overgestapt naar een meer impressionistische benadering. Op een tentoonstelling bij de Allersmaborg zag ik een zelfportret met een rond brilletje uit 1979 waarop hij z’n halflange haar er met een paletmes in had geprakt. Ik vond het prachtig. Zo zou ik het ook wel willen kunnen. Het vuurtje was ontstoken en sindsdien maak ik jaarlijks minimaal 1 zelfportret, maar vaak zijn het er meer. Een zelfportret maak je niet uit ijdeltuiterij; omdat je n...

Eén week, één model. Vorige week werd ik via de mail door Harriet weer eens gevraagd om mee te schilderen op haar model schilder clubje. Iemand van de vaste groep was ziek en ik kon voor hem of haar invallen. Het was al weer een tijdje geleden dat ik er voor het laatst was, dus ik had er wel zin in. Meestal vermeld ze dan ook wie er model zit. Dit keer een Italiaanse schone die luistert naar de naam Leila, je weet wel van het liedje van Eric Clapton. Het klinkt nagenoeg hetzelfde, maar je schrijft het anders. Ze zat wel eens vaker model, maar ‘k herinnerde me het niet meer. Niet gek, want ik ben er als invaller natuurlijk niet altijd. Omdat ik niet in Groningen woon en de deur van het atelier al om 18.30 uur open gaat, ben ik doorgaans wat aan de late kant. De schildersessie begint weliswaar om 19.00 uur, maar je wilt ook een beetje een goed plekkie en hier geldt; wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Bij binnenkomst zag ik dat het model er ook al was en dat ik haar toch al eens...

Gevonden. Van de week wilde ik op m’n schilderclubje te Sappemeer iets uitleggen over het mengen van huid tinten. Nou vind ik altijd dat je een beetje moet oppassen met dingen voordoen, dus in dit geval hoe je huidtinten mengt, want het gevaar is dat je mensen een soort van recept geeft en dat is in mijn optiek niet raadzaam. Voordat je het weet sta je een beetje de Bob Ross uit te hangen waarbij je voordoet hoe je een dennenboom, een besneeuwde bergtop of een waterval moet schilderen. Ik denk dat je een eigen kleuren pallet moet ontwikkelen en dat doe je niet door je aan een soort van receptuur te houden, maar om te experimenteren met je mengingen. Toch kan het soms handig zijn om op een bepaalde manier te werk te gaan, gewoon omdat het efficiënt is en je dus sneller resultaat boekt. Daarbij is jezelf beperken altijd een goed idee, want hoe eenvoudiger je een schilderkunstig probleem aanpakt, des je sneller krijg je er grip op. Dat geldt ook voor het mengen van huidtinten. Daarom is...

Rose. Vandaag in m’n schetsboek een olieverfschets gemaakt Van Rose Namajunas. De tekening had ik al, maar ‘k had erg veel zin om haar ook even te schilderen. Eigenlijk kun je prima met olieverf op papier werken. Op de academie werd het vaak gedaan, als je het maar even goed grond met gesso. Ik doe altijd twee laagjes en een imprimatur van warm grijs. Verder is het wel prettig dat het papier een beetje stevig is, omdat het anders te veel gaat bobbelen. Rose Namajunas ( prachtige naam overigens) zal voor veel mensen een volstrekte vreemde zijn. Dat was ze tot voor kort voor mij ook, ware het niet dat ik haar bij toeval op Youtube tegenkwam. ‘k Hou n.l. erg van kickboxen en mixed martial arts fighting. Ik weet het, ’t is voor velen even slikken denk ik, maar ík zag laatst een interview van Frank Evenblij met Frans Bauer en die was helemaal gek van boksen. Er zit dus toch ergens in vreedzame types een donker kantje verscholen. Binnen de MMA zijn de vechters net als bij het boksen on...

Stenen. Vorige week gekeken naar een korte documentaire reeks over Drenthe; waarin Carrie ten Napel samen met haar vader Evert over de N34 van zuid naar noord Drenthe rijd. Die N 34 staat sinds 2018 ook wel bekend als de Hunebed Highway. Staatssecretaris Mona Keijzer van Economische Zaken en Klimaat en Henk Brink hebben dat op 9 juli 2018 officieel bekend gemaakt en kracht bijgezet door overal langs de weg borden te plaatsen met een logo. Dat logo lijkt als 2 druppels water op het logo van de beroemde Highway in de VS: de Route 66. Maar daar houdt meteen elke vergelijking met die legendarische weg op. Als je alleen al naar de lengte kijkt ben je op de Route 66 met z’n 3940 km van de westkust naar de oostkust wel even wat langer onderweg dan de schamele 77 km van de Hunebed Highway. De gehele N 34 is overigens 88 km lang en begint al ergens bij een rotonde 5 km ten westen van Hardenberg. Vanaf Emmen gaat ie dan officieel over in de Hunebed Highway en loopt dan door tot aan Zuidlaren. ...

Victorian beauty 2. In 2014 schilderde ik Lotte voor het eerst en schreef over het hoe en waarom een kort verhaaltje. Dat ze de looks had van meisjes uit het Victoriaanse tijdperk was de trigger waarom ik haar eens vroeg om model voor me te zitten. Het werd een eenmalige exercitie, niet omdat ze niet beviel; integendeel, want ze was prachtig, maar omdat we elkaar uit het oog zijn verloren. Ik zie nog wel eens iets van haar op Facebook voorbij komen. Nog steeds mooi, maar heel anders dan toen. Ze is inmiddels ook gewoon een volwassen vrouw en dat Victoriaanse heeft plaats gemaakt voor een sterke eigentijdse uitstraling van iemand die weet wat ze wil. Een vrouw die midden in het leven staat en zegt: kom maar op! Neemt niet weg dat ik haar nog vaak naar aanleiding van de foto’s die we toen maakten heb getekend en geschilderd. Heel af en toe maak ik zelfs een tweede versie van een eerder schilderij. En dat is ook met het schilderij: Victorian beauty het geval. De eerste versie is gesch...

Mannen en hun speeltje 2. Soms als er op een tentoonstelling werk van me wordt verkocht, wil ik ook iets moois voor mezelf kopen. Dat kan een kunstwerk van een goede collega zijn, maar ook volstrekt iets anders. Ik hou erg van mooie dingen. Van een mooi ontwerp dat met liefde en vakmanschap is gemaakt kan ik erg blij worden. Als kind had ik al een fascinatie voor messen; dat moet ergens vandaan komen zou je zeggen. Als je opgroeit in Emmen en veel in de omliggende bossen speelt kun je eigenlijk niks als je geen mes hebt. In het begin waren dat vooral dolken, zoals wij ze noemden, maar tegenwoordig heet zoiets een vaststaand mes of bushcraft/outdoor mes. Terugkijkend was het best opmerkelijk dat ik al op zo’n jonge leeftijd gewoon met zo’n mes aan de riem over straat kon. Ik zat notabene nog op de lagere school. Tegenwoordig zou dat echt niet meer kunnen. Mijn vader zag er echter geen kwaad in en ik was niet de enige die met een mes op zak door het leven ging. Later toen ik niet mee...