René Jansen - beeldend kunstenaar

Nog een keer Clementine. Sinds september vorig jaar ken ik Clementine. Wat heet kennen; ze was tijdens onze jaarlijkse schilderweek in de Bourgogne in 2020 voor het eerst mee. En hoe lang moet je iemand kennen voordat je weet dat je het prima met die persoon kunt vinden. In ons geval was een week voldoende. Bovendien hoef ik lang niet alles te weten, zodat er ook nog iets overblijft van het mysterie dat elke vrouw met zich meedraagt. Soms ontbreekt het, maar dan blijkt al vrij snel dat de persoon in kwestie gewoon saai is. Dat kun je van Clementine niet zeggen. Je kunt het met haar over van alles hebben, waarbij ze soms onverwachts grappig uit de hoek komt. Toen ze een keer zonder dat ik erom vroeg iets voor me deed en zei dat ze een engeltje was, antwoorde ze resoluut: “maar ‘k ben ook vaak een bengeltje hoor”; nou dat dus. Ze neemt de mensen zoals ze zijn, iets wat ze van geen vreemde heeft, want haar moeder is precies zo. ‘k Voelde me bij haar meteen op m’n gemak, wat wel wat wil ...

  De weg er naar toe.   Schilders heb je in vele soorten en maten en iedereen heeft zo z’n eigen manier van werken om tot een kunstwerk te komen. Ik vergelijk het altijd met het bewandelen van een weg. De snelste manier om van A naar B te komen is uiteraard een rechte lijn. Veel kunstenaars bewandelen die weg, vooral die jongens en meiden die de fotografie als uitgangspunt nemen voor hun werk en er ook zo dicht mogelijk bij in de buurt willen uitkomen; kortom foto realisme. Veel mensen vinden dat prachtig en vooral ook erg knap. Het is realisme ten top; beter kan niet. Bij hen is de weg van A naar B dus die rechte lijn. Ze slaan onderweg niet opeens linksaf of rechtsaf omdat dat wellicht leuker of interessanter is. Hun einddoel staat vast en ze weten precies hoe ze er moeten komen. In het eerste jaar van de academie kreeg ik o.a. les van Ben van Voorn. Ben was een zachtaardige, begripvolle man. Een docent die het beste met je voor had; je bij de hand nam en met z’n Drentse...

Sterren op het doek 2.  Deze week werd ik nog maar weer eens gebeld door een medewerkster van het TV programma “Sterren op het doek”. Ik was lekker in het atelier aan het werk toen Harma binnen kwam denderen. Met de telefoon in de hand en een glimlach van oor tot oor zei ze: “ ’t is voor jou; iemand van Sterren op het doek”. Ik dacht natuurlijk dat ze een grapje maakte, want ik was er al twee keer eerder voor benaderd en heb beide keren bedankt voor de eer. Nou had Harma dat natuurlijk ook zelf kunnen bedenken, maar ze vond het blijkbaar leuk om te horen hoe ik me er deze keer weer uit zou lullen; gebeurt er tenminste weer eens iets grappigs in Kiel. In deze lockdown moeten we nog meer als anders ons zelf zien te vermaken en ze vond dit wel een komische onderbreking van de sleur waarin we zo langzamerhand zijn beland. Ik vind dat overigens helemaal niet zo erg als andere groepen in onze samenleving. Laat staan dat ik de straat op ga om de boel kort en klein te slaan, omdat ik het...

Twee keer een trap. Na een paar weken druk te zijn geweest met de crowdfunding voor m’n boek: “’t Is wat het is” en een aantal portretten die nog op de plank lagen, nu eindelijk twee werken kunnen afmaken die ik vorig jaar september heb opgestart. Twee keer dezelfde trap bij Villa Clementina, maar gezien van verschillende standpunten. ’t Is inmiddels een favoriet onderwerp van mij geworden. Afgelopen september was ik er met 10 collega’s voor de 5e keer en toch kom ik steeds weer met een aantal schilderijen van deze trap thuis. Doordat een grote struik het uitzicht op het gegeven in de voorgaande jaren behoorlijk belemmerde, was ik soms een beetje aangewezen op m’n fantasie; iets wat ik niet graag doe. Ben wat dat betreft een echte waarnemer die het gegeven duidelijk voor ogen wil hebben. Wat niet wil zeggen dat ik slaafs die werkelijkheid kopieer. Zo wordt er nog wel eens geschoven met bepaalde elementen binnen de compositie of laat ik dingen weg of voeg iets toe, maar ik wil het wel...

  voorkant boek “That’s what friends are for”. Over de mooiste dag van je leven en andere memorabele momenten kunnen we doorgaans kort zijn; ze zijn in de meeste gevallen op één hand of hooguit twee te tellen. ‘k Moet daar wel bij aantekenen dat het leven sowieso de moeite waard is en dat er veel momenten zijn die boven het alledaagse uitstijgen. Dat hoeven echt geen grootse of meeslepende ervaringen te zijn; ook het alledaagse kent zo z’n momenten. Toch is er voor mijn gevoel maar weinig wat je dan tot de buitencategorie zou kunnen rekenen; de eredivisie, the once in a lifetime experiences zoals dat zo mooi bekt in het Engels. Toch overkwam mij op 30 december jongstleden iets wat ik nooit had durven dromen en waar ik volledig door van de sokken werd geblazen. Goede vriend en collega Theo van Egeraat moest noodgedwongen z’n oude vertrouwde atelier in de Groninger binnenstad verlaten, maar had een nieuwe plek gevonden in Haren. Het was weliswaar een stuk kleiner, maar wel lekker...

  Een nieuw model.   De afgelopen 5 a 6 jaar heb ik vooral met 2 min of meer vaste modellen gewerkt. En hoewel ze sterk van elkaar verschillen beantwoorden ze beide heel erg aan wat ik in een model zoek. Maar wat dat dan precies is zou ik niet eens onder woorden kunnen brengen; wellicht de reden waarom ik schilder. Het heeft heel erg te maken met een eigen sfeer die een model met zich meedraagt en uitstraalt. ‘k Heb wel eens met woorden een poging gedaan, maar ik vind het veel mooier als je het in mijn schilderijen en tekeningen herkent. Als je eenmaal “de ware” hebt gevonden vind ik het prettig om het niet bij een eenmalige exercitie te laten, maar om er wat langer mee aan de slag te gaan. En hoewel het model steeds hetzelfde is komt er elke keer wat anders uit. Behoefte naar eens wat anders was er dus niet. Totdat je opeens volstrekt onverwachts tegen iets aanloopt. Op een tentoonstelling van amateurkunst ontwaarde ik tijdens het openingspraatje tussen het overwegend o...

  Clementine. Afgelopen najaar zijn we weer met een groep kunstenaars afgereisd naar villa Clementina nabij Le Grand Moloy in de Bourgogne. Het was de 5e editie van een jaarlijks terugkerend evenement; een lustrum dus. Ik kijk er elk jaar weer naar uit en met veel plezier op terug. Ben ook samen met Annemarie de enige die alle keren mee was.   De samenstelling van de groep verschilt van jaar tot jaar, maar ’t zijn eigenlijk altijd fijne mensen waarmee je prima door één deur kunt. Dit jaar was Clementine, de dochter van Annemarie voor het eerst mee. Tussen al dat grijs van de groep was ze een prettige jonge aanvulling die zorgde voor een verfrissende dynamiek. Waarom was ze eigenlijk niet eerder mee; vroeg ik me af? ‘k Had haar al wel eens op een opening van een tentoonstelling van Annemarie gezien en ook wel kort gesproken; ‘k vond haar toen al een opvallende verschijning. Maar in zo’n week leer je iemand toch wat beter kennen en blijkt die opvallende verschijning uiters...

In memoriam: Ronald. Mijn aller grootste, kleine donkerbruin getinte vriend Ronald of Ro, zoals Janneke hem steevast placht te noemen, is niet meer. Dat het leven onvoorspelbaar, onberekenbaar en bij tijd en wijle wreed is wisten we al. Wie z’n ogen en oren open heeft staan vangt de signalen vanzelf op, maar vaak is het een soort van ver van m’n bed show en je hoopt dat dat ook zo zal blijven. Je staat er even bij stil, vindt het erg, maar dan is het al snel weer door. Totdat het een keer volstrekt onverwachts en snoeihard je eigen leventje komt binnen denderen. Dat gebeurde op vrijdag 5 juni jongstleden. Via een telefoontje van dochter Lisa kwam het bericht dat Ronald dood was als een donderslag bij heldere hemel. We hadden gezamenlijke vrienden op bezoek en het enige wat je dan uitbrengt zijn woorden van ongeloof en verbijstering. Zoiets zie je niet aankomen; hoe kan dat nou?! Het is niet waar,…. toch?! Wel dus. Overvallen in z’n slaap bij de vijver met z’n geliefde kooikarpers do...