René Jansen - beeldend kunstenaar

Victorian beauty 2. In 2014 schilderde ik Lotte voor het eerst en schreef over het hoe en waarom een kort verhaaltje. Dat ze de looks had van meisjes uit het Victoriaanse tijdperk was de trigger waarom ik haar eens vroeg om model voor me te zitten. Het werd een eenmalige exercitie, niet omdat ze niet beviel; integendeel, want ze was prachtig, maar omdat we elkaar uit het oog zijn verloren. Ik zie nog wel eens iets van haar op Facebook voorbij komen. Nog steeds mooi, maar heel anders dan toen. Ze is inmiddels ook gewoon een volwassen vrouw en dat Victoriaanse heeft plaats gemaakt voor een sterke eigentijdse uitstraling van iemand die weet wat ze wil. Een vrouw die midden in het leven staat en zegt: kom maar op! Neemt niet weg dat ik haar nog vaak naar aanleiding van de foto’s die we toen maakten heb getekend en geschilderd. Heel af en toe maak ik zelfs een tweede versie van een eerder schilderij. En dat is ook met het schilderij: Victorian beauty het geval. De eerste versie is gesch...

Mannen en hun speeltje 2. Soms als er op een tentoonstelling werk van me wordt verkocht, wil ik ook iets moois voor mezelf kopen. Dat kan een kunstwerk van een goede collega zijn, maar ook volstrekt iets anders. Ik hou erg van mooie dingen. Van een mooi ontwerp dat met liefde en vakmanschap is gemaakt kan ik erg blij worden. Als kind had ik al een fascinatie voor messen; dat moet ergens vandaan komen zou je zeggen. Als je opgroeit in Emmen en veel in de omliggende bossen speelt kun je eigenlijk niks als je geen mes hebt. In het begin waren dat vooral dolken, zoals wij ze noemden, maar tegenwoordig heet zoiets een vaststaand mes of bushcraft/outdoor mes. Terugkijkend was het best opmerkelijk dat ik al op zo’n jonge leeftijd gewoon met zo’n mes aan de riem over straat kon. Ik zat notabene nog op de lagere school. Tegenwoordig zou dat echt niet meer kunnen. Mijn vader zag er echter geen kwaad in en ik was niet de enige die met een mes op zak door het leven ging. Later toen ik niet mee...

Uitzicht. Dit jaar ben ik voor de vierde keer op rij afgereisd naar Le Grand Moloy in de Bourgogne. Samen met nog 9 andere kunstenaars hebben we een week lang heerlijk gewerkt in en rond het huis van Annemarie de Groot. Op zich al heel bijzonder dat het keer op keer lukt om een buitengewoon aardig gezelschap bij elkaar te krijgen, want ook dit jaar waren er weer 5 nieuwkomers bij die ik eigenlijk niet of nauwelijks kende, maar die stuk voor stuk prima binnen de groep pasten. En ondanks dat het weer nogal wisselvallig was werd er goed en fanatiek gewerkt. Nou heb ik dat huis al zo’n beetje van alle kanten vastgelegd, wat niet wil zeggen dat ik er al op uitgekeken ben, maar soms moet je ook gewoon even iets anders proberen. Wat me op het idee bracht om het uitzicht van één van de vele ramen van het huis te schilderen en wel dat van het badkamerraampje. Vandaaruit kijk je op een strook bos waar vorig jaar behoorlijk in gekapt is. Het roept enige reminiscenties op richting Andrew Wyeth...

Bijna 50 jaar Flokstra. Sinds een paar jaar ben ik lid van een modelschilderclubje. Niet voor vast , maar als reserve. Als één van de vaste leden het laat afweten om wat voor reden dan ook, dan krijg ik een berichtje van Harriët met de vraag of ik zin heb om mee te schilderen. Meestal kan ik wel en heb er ook wel zin in, want het is een groepje aardige mensen, dus is het ook gezellig. Ook weer niet te, want anders wordt er niet gewerkt en dat is nou ook weer niet de bedoeling. Het is altijd op een vaste avond in de week; de donderdag. Meestal komt er een model dat door Marcel is geregeld. Soms via z’n dochter die aan het conservatorium studeert, maar ‘k geloof dat Marcel ze ook wel zo van de straat pikt. ‘k Zie hem er in ieder geval wel voor aan. Die modellen zijn vaak studenten van het vrouwelijk geslacht en dat is fijn, want ik schilder bij voorkeur liever geen mannen. Waarom niet? Kort door de bocht gezegd; ik kijk gewoon liever naar een vrouw dan naar een man. Van al die modellen...

Een soort van blauw. Het moet ergens in 1978 geweest zijn, dat ik de plaat: “Kind of Blue” van Miles Davis voor het eerst hoorde. En eigenlijk is dat heel vreemd, want de releasedatum van dat album was 17 augustus 1959. En het is nog vreemder als je bedenkt dat m’n vader een rijkelijk gevulde platenkast had die voornamelijk uit jazz en klassieke muziek bestond. Hij had echter geen enkele plaat van Miles Davis, dus ook “Kind of blue” niet. Ik kan dat alleen verklaren uit het feit dat ie voornamelijk geïnteresseerd was in zogenaamde “old school jazz”; Louis Armstrong, Coleman Hawkins, Ben Webster; die jongens. Zelfs Charlie Parker was hem een tikkeltje te heftig. Hij had er één plaat van, die met “strings”; how boring. Maar Miles was gewoon te vernieuwend voor hem. Ik sla er maar een beetje een slag naar, want ik heb hem er nooit over gehoord. Toen ie kwam te overlijden, kon ik samen met m’n broer z’n collectie verdelen, want moeders had niks met jazz. Ze vond het om met haar eigen w...

Een nieuw stilleven. Tijdens een workshop Stilleven schilderen bij mij op het atelier, had ik opeens twee afzeggingen. Dat komt wel vaker voor en meestal komen die redelijk op tijd binnen, zodat er nog voor vervanging gezorgd kan worden. Maar dit keer werd er de avond van te voren afgebeld. Het groepje wat over bleef had ik na een inspirerend praatje aan het werk gezet. Ik ben dan niet iemand die er vanaf de eerste penseelstreek bovenop zit, want daar worden mensen alleen maar zenuwachtig van. Je moet ze even de kans geven zich op hun gemak te voelen zodat ze rustig aan een eerste opzet kunnen beginnen. Meestal doe ik dan even iets buiten beeld. In m’n witte kastje had ik een opstelling gemaakt met wat glaswerk, uitgebloeide roosjes en een kalebas, waar vreemd genoeg geen van de cursisten iets in zag. De keus viel op één van de andere opstellingen. Als er dan toch niemand dat witte kastje doet, misschien is het dan leuk als ik even mee schilder, kunnen ze meteen zien hoe ik zoiet...

Gamblin olieverf. Nieuw bij van Beek. Af en toe probeer ik qua materiaal wel eens wat nieuws uit. Zeker als ik over een bepaald product goede verhalen hoor. Wat olieverf betreft ben ik eigenlijk al jaren behoorlijk honkvast. Omdat ik behalve met penselen ook vaak m'n paletmes gebruik hou ik van stevige verf, waar je ook de nodige structuren mee kunt maken. Als de verf verdund moet worden gebruik ik een medium. Voor mij is dan de beste verf die van Oud Hollands Scheveningen. De verf bestaat uit enkel pigment vermengd met lijnolie, dus zonder toevoeging van vulmiddelen. Het is niet goedkoop, maar gezien de kwaliteit alleszins acceptabel.  Toen ik kortgeleden bij Flokstra, wat inmiddels Van Beek is geworden, wat nieuwe materialen ging kopen kreeg ik uit handen van Thijs Gaasendam een gratis tubetje van een Amerikaans merk genaamd Gamblin. "Probeer maar eens; ben benieuwd wat je ervan vind. 't Zou leuk zijn als je je bevindingen met collega's zou willen delen". Dus...

Nu bij Hornbach: Vermeer en Fabritius.   Toen het Mauritshuis van 2011 tot 2014 grondig werd verbouwd, is het wellicht beroemdste schilderij van Johannes Vermeer op wereldreis geweest. Het ging naar o.a. The Frick Collection in New York en naar het Tokyo Metropolitan Art Museum. Ter promotie werd het schilderij mega groot afgebeeld en ik kan mij niet van de indruk onttrekken dat sommige argeloze bezoekers bij het zien van het origineel toch lichtelijk teleurgesteld waren. Zeker in het land van groot, groter, grootst, is zo’n Vermeer gewoon klein. En dan hoeven we het al helemaal niet te hebben over “het puttertje” van Carel Fabritius, want dat kan zo op ware grote op het koektrommeltje van oma. Gelukkig heeft de kwaliteit van een kunstwerk niets van doen met de maat. In Nederland weten we dat met de mooiste Vermeers in het Rijks als geen ander; hoewel? Ik heb nog nooit klein werk de “Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst” zien winnen.  Dat er in de 19 e eeuw met de kom...

Twee tekeningen van Matthijs. Omdat ik eergisteren zo heb genoten van de tentoonstelling van Matthijs Röling in het Drents Museum, herinnerde ik me opeens dat ik hem vorig jaar twee keer heb getekend. Niet dat ie model voor me heeft gezeten, want daar is onze verstandhouding helemaal niet naar. We zijn niet bevriend en we kunnen rustig stellen dat ik hem beter ken dan hij mij.  De laatste keer dat we elkaar tegen het lijf liepen was op een tentoonstelling in De Weem van Henk Helmantel. Ik maakte hem een compliment over een schilderijtje dat er van hem hing en waar ik het net met Pieter Pander, die er ook rondliep over had; dat we het toch maar mooi allemaal van hem hebben geleerd. Hij mompelde op z’n bekende manier met het hoofd naar beneden iets onverstaanbaars en herhaalde een paar keer “ja, ja , ja”, maar had denk ik geen idee waar ik het over had. Een keer daarvoor bij een opening bij galerie Den Andel zag ie me voor Eddie Roos aan. Het maakt me niet uit, maar het illustreert w...

All by myself.   Vandaag helemaal alleen op stap. Harma vond het zonde van het mooie weer en bleef om die reden liever thuis; lees in de tuin. Ik snap dat wel, want ze moet morgen ook gewoon weer aan het werk en dan zit ze weer de hele dag binnen.  Ik keek al een tijdje uit naar een tentoonstelling in het Drents Museum. Die hebben een groot deel van de collectie van Cees Röling en van Ad en Willy Adriaansen geschonken gekregen. Het gaat hier enkel om werk van Matthijs Röling en omspant z’n gehele artistieke oeuvre. Van heel vroeg werk waarin hij nog een beetje zoekende is naar een eigen vorm, maar waar al wel naar voren komt dat hij tegen de toenmalige stroom van abstractie en conceptuele kunst in, vol overgave voor de figuratie kiest. Aanvankelijk lijkt hij een echte realist van minutieus geschilderde stillevens en fantasievoorstellingen, maar mede door fysieke problemen met z’n rechterhand komt hij tot een meer impressionistische benadering van z’n onderwerpen.  Hij ...

Hockney, Van Gogh en alle Rembrandts.   Vorige week een dagje Amsterdam gedaan met oudste zoon Thijs. Even in één dag twee “must see” tentoonstellingen er doorheen jassen. ‘k Wist van te voren dat het bikkelen zou worden, maar moet een keertje kunnen toch? Had bij voorbaat al een zootje ibuprofen geslikt vanwege een versleten knie en een rug die me van tijd tot tijd in de steek laat. Je moet er toch niet aan denken dat die kwaaltjes de pret zouden gaan bederven. We hadden besloten met de trein te gaan; in de daluren zoals dat zo mooi heet. Is een stuk goedkoper en lekker relax, want altijd een zitplaats.  Alles liep op rolletjes, dus we waren precies op de aangegeven tijd bij het van Gogh Museum. Daar was het lekker druk. Er is in de media behoorlijk wat aandacht aan deze tentoonstelling besteed dus dat was wel te verwachten. ‘k Geloof ook niet dat er eerder zo’n grote presentatie met werk van David Hockney in Nederland te zien is geweest. Ik had in ieder geval nog nooit iet...

Fascinatie. Hoewel de film: “Girl with a Pearl Earring” in 2003 verscheen, wist ik pas zo rond 2010 van het bestaan ervan. De film was toen natuurlijk al lang en breed uit de bioscoop verdwenen. Het gelijknamige boek van Tracy Chevalier uit 1998 kende ik ook niet. En ook al had ik van het bestaan geweten; is de kans dat ik het zou hebben gelezen vrij klein. Ik ben nou eenmaal geen lezer. Vermeer is daarentegen wel één van m’n favoriete kunstenaars. Toen ik de aankondiging van de film tegenkwam in de TV gids was ik wel meteen getriggerd; mede door de naam van Scarlett Johansson, die de rol van het beroemde meisje speelt. De film viel herhaaldelijk in de prijzen op internationale filmfestivals. Dat zegt niet altijd wat, maar deze keer wel; ik vond hem prachtig. Het verhaaltje is vrij dun, maar dat stoorde me niet. Cinematografisch is het echter een feest voor het oog. Prachtig hoe je wordt meegenomen in de sfeer van het Delft uit de 17e eeuw. Maar vooral de rol van Johansson maakte d...

Winterjas. Een portretje van Jessica in rode winterjas met bontkraag. De zoveelste in een reeks waar ik inmiddels al dik 3 jaar mee bezig ben. Ze kwam hier ooit een keertje vanwege haar rode haar model zitten. Ik heb wat met rood haar. Het is een bijzonder fenomeen dat samen met de blanke huid die ermee gepaard gaat van grote schoonheid is. In veel gevallen is er dan ook nog sprake van een flinke hoeveelheid sproetjes. Dat rode haar is er in veel schakeringen en kan variëren van licht tot donker. Maar ook de intensiteit van het rood kan van persoon tot persoon verschillen. Dat van Jessica zit er van toon een beetje tussen in. Dat geld ook voor het rood; ik heb dat namelijk wel eens roder gezien. Haar huidtint is weliswaar blank, maar toch niet zo licht dat het bijna van porselein lijkt, wat bij sommige roodharigen toch echt wel het geval is. En ze heeft geen sproetjes. Toen ze voor het eerst op m’n atelier kwam, moest ze nog 13 worden, maar zag ze er zoals zoveel meisjes van die leef...