René Jansen - beeldend kunstenaar

Een voorwoord. In de loop der tijd heb ik al heel wat openingen van tentoonstellingen meegemaakt en dan bedoel ik niet alleen die van mezelf, maar ook van collega kunstenaars. Bij zo’n opening hoort op de één of andere manier een toespraak of een welkomstwoord. En daar heb ik er ook een flink aantal van mogen en in sommige gevallen moeten aanhoren. ‘k Ga daar maar verder niet op in, omdat de slappe lach vaak moeilijk te onderdrukken was. Onbedoeld grappig is toch iets anders dan echt grappig.  Het mooiste is natuurlijk als je als galerie een “Bekende Nederlander” kunt strikken. Je krijgt dan geheid meer volk over de vloer, maar die komen dan weer om een andere reden dan de bedoeling is en ik weet niet of je daar als galeriehouder om staat te springen. Zo zag ik eens op de allereerste opening bij galerie Zofier, Peter Faber helemaal los gaan. Ook Siep van De Kast deed al eens iets bij een opening daar; je kon wel op de koppen lopen! Maar toen Siep eenmaal klaar was……? De ene kunst...

Nefertiti. Portrettekenen, c.q. schilderen is misschien wel het boeiendste van alle genres binnen de schilderkunst. ’t Is in ieder geval één van de populairste en meest direct aansprekende. Vreemd is dat niet, want je kijkt per slot van rekening naar een soortgenoot en dat schept een band. Toch is het niet zo dat elk hoofd schilderbaar is; althans niet voor mij. Met het mes op de keel komt er natuurlijk altijd wel iets uit. En in de opdrachtensfeer moet je soms van de nood een   deugd maken, wat ook wel weer een uitdaging kan zijn; de voldoening is des te groter als het lukt.  Nee, het liefst zoek ik zelf m’n modellen uit, of nog beter; ze komen op m’n pad. Het mooiste is als ze zich sluimerend in je omgeving ophouden en dan opeens, door iets wat ze dragen , of door een bepaalde beweging of houding valt je oog erop en wordt het bijzonder. Niet zelden speelt het licht daarin een cruciale rol. Licht is ongrijpbaar; magisch zelfs, het ene moment is er niets en dan, door een kl...

Haantjeduin. Op m’n eerstvolgende expositie bij galerie Wildevuur, komt o.a. een tekeningetje van Haantjeduin te hangen. Haantjeduin is het hoogste punt op de Hondsrug en is gelegen in de Emmerdennen, een bos vlakbij Emmen. Ik groeide daar in de jaren 60 en 70 op en was vaker in het bos te vinden, dan ergens anders.   Naast de vele hunebedden was Haantjeduin één van m’n favoriete hangplekken. Op zich was het niet eens zo groot; het bestond uit een hoog duin, met daaromheen een aantal kleinere. Maar wat het zo bijzonder maakte, waren de bomen. Een aantal vliegdennen, waarvan de wortels in de loop der tijd ten gevolge van de wind, bloot zijn komen te liggen. Het lijkt nog het meest op een mangrovebos, maar dan in het klein en met zand in plaats van water. Het was een ideale speelplek voor een jongen die zich toen vooral identificeerde met indianen en school totaal niet relevant vond. Vorig jaar besloot ik er na ruim 40 jaar weer eens naartoe te gaan. ‘k Was vooral benieuwd of het...

Rood haar. Vorig jaar viel het me al op en dit jaar weer; een bovengemiddeld aantal roodharigen op Vlieland. Je ziet ze in de bediening van eetcafé “De Bolder”, op de camping, maar ook in de Dorpsstraat en op het strand. Als zoiets je eenmaal opvalt, ga je er automatisch meer op letten en dan zijn ze opeens overal. Voor alle duidelijkheid: ik vind dat allerminst vervelend, want ik hou erg van rood. Rood zet de zintuigen op scherp, het bloed gaat er sneller van stromen, kortom : red is hot.   Ik nam mij voor om een keer als de boot aankomt het aantal roodharigen te tellen. Dit begint al verdacht veel op een afwijking te lijken; zoiets doe je toch niet? Toch wel. Het is aan de andere kant ook weer vrij onschuldig, want er is niemand die weet wat je nou precies aan het doen bent. Ik koos de vrijdagmiddagboot, dat is doorgaans een volle boot, zeker in het hoogseizoen. Ik zag 8 meisjes van zo tussen de 12 en 20 jaar, één jongen van een jaar of 7, een jongeman van ongeveer 18 en drie ...

Sandra Kruisbrink en een boom uit Kiel. Van de week rolde de nieuwe Tableau in de brievenbus. Een zogenaamd fine arts magazine waar ik al sinds m'n academietijd op geabonneerd ben. Vaak overwogen om het op te zeggen, maar ik denk dat ik dan helemaal niet meer weet wat er in de kunstwereld gaande is en ik wou toch nog wel een beetje op de hoogte blijven. Ik blader het altijd even snel door om te kijken of er iets interessants instaat, want het blad bestaat ook voor een groot d eel uit advertenties. M'n oog bleef eigenlijk al heel snel hangen op pagina 14 en 15, waarop 5 tekeningen waren afgebeeld, gemaakt door Sandra Kruisbrink.  Nou ken ik haar niet echt, maar ik weet wie ze is (hmm lekker vaag) Maar goed, 4 ervan hadden als onderwerp een boom, waarvan er twee weer heel erg op elkaar leken. Maar het was niet zomaar een boom, 'k zag meteen dat het om een specifieke boom ging. Sterker nog, ik had het gevoel die boom te kennen. Even naar de titel kijken: "Kiel Windeweer...

Een eerlijk portret.   Elk jaar maak ik tenminste één zelfportret, maar vaak zijn dat er meer. Dat heb ik al heel lang geleden met mezelf afgesproken. Waarom? Ja, waarom maken sommige kunstenaars zelfportretten en doen anderen dat nooit. Het is bij mij in ieder geval niet uit ijdeltuiterij of omdat ik mezelf nou zo interessant vind. Als ik even terug ga in de tijd, dan kan ik me niet herinneren dat ik mezelf voor m'n academietijd vaak heb getekend, laat staan geschilderd. Hoewel ik er in die tijd n atuurlijk op m'n mooist bijliep. In m'n platenkast staat een LP van Deep Purple's : "Who do we think we are" die opgeleukt is met een Medusa-achtig zelfportretje; dus met veel slangen om het hoofd. Niet bepaald een dingetje waarbij de aandachtige bestudering van het eigen gelaat centraal staat, maar eerder gericht op een vorm van vervreemding en onbehagen.  Eenmaal op de academie werd mijn manier van kijken toch wel heel snel anders. Dat had natuurlijk ook te ma...

Vooroordelen. "En plein air" heet het met een duur woord, maar ik zeg altijd: "buiten schilderen", wat op hetzelfde neerkomt. Er zijn schilders die er hun specialisme van hebben gemaakt en net als de Franse Impressionisten en de schilders van de Haagse School ,in weer of geen weer buiten werken. Schilders als Joost Doornik en Roos Schuring staan rustig uren in de kou, of met harde stormachtige wind aan de kust te schilderen. Eigenlijk hoort Ronald Soeliman daar ook wel b ij. Hoewel hij ook veelvuldig in z'n atelier te vinden is, zijn z'n beste werken vaak buiten geschilderd, of hebben in ieder geval daar hun oorsprong. Het zijn kunstenaars die extra geïnspireerd raken door die optimale beleving van het landschap en ik snap dat wel. Ik ben nog niet zover. Net als bij wandelen, fietsen en vissen heb ik er het liefst mooi weer bij. Je zou mij dus meer een zondagsschilder kunnen noemen. Daar is niks mis mee, als je het maar van jezelf weet. Het geeft verder ook...

Johannes Vermeer?    Een tijdje terug keek ik eens op m'n website, want die wordt af en toe door Harma bijgewerkt in verband met tentoonstellingen e.d. en het viel me op dat daar zo weinig opstond. Ik wordt straks 59 en stelde me zo voor dat wanneer mensen mij niet kennen en op m'n website terecht komen, om wat voor reden dan ook, ze best wel eens zouden kunnen denken: "Nou die heeft de kantjes er ook maar een beetje bij af gelopen, wie denkt ie wel dat ie is; Johannes Vermeer?" En hiermee doel ik natuurlijk niet op de kwaliteit van de man ('k kom er vooralsnog niet in de buurt en dat gaat ook niet meer gebeuren), maar om het feit dat er maar 37 werken van de meester uit Delft bekend zijn. Kortom het moest maar eens een beetje opgefrist en vooral wat substantiëler worden. Nou is m'n werkwijze de laatste 6 à 7 jaar toch wel wat veranderd, dus dat is meteen een mooie gelegenheid om dat ook op de website te laten zien. In de eerste plaats wissel ik het stille...

Nieuwe zeepjes. Ik heb me wel eens afgevraagd of alles in principe een onderwerp kan zijn waar je als beeldend kunstenaar mee uit de voeten kunt. En ik denk dat dat zo is. De enige beperking die ik kan bedenken is de kunstenaar zelf. Gelukkig is het ook zo dat je door die ongelooflijke hoeveelheid beelden die je dagelijks over je uitgestort krijgt, zelf al een selectie maakt. En da's maar goed ook, want anders kun je er wel knettergek van worden. Toch kom ik vaak dingen tegen   waarvan ik denk: kan ik daar wat mee? Meestal laat ik zo'n gedachte eerst even een paar dagen bezinken. Vaak verdwijnt het uit m'n hoofd en dan weet ik: dat was niks. Maar soms blijft het hangen en dan moet je het serieus nemen. Meestal begin ik dan met een klein schetsje, gewoon om te kijken of je er plezier aan beleefd, want zonder de leut kan ik er niks van bakken. En van daaruit gaat het groeien: of niet. Een tijdje terug kwam Harma na een middagje shoppen met haar zussen thuis met nieuwe zeep...

Buitenschilderen.   Gisteren met goede collega Ronald Soeliman wezen schilderen op het Balloërveld. Ik was daar vreemd genoeg nog nooit geweest. 'k Zag bij hem in het atelier twee werken staan die daar waren geschilderd en dacht in eerste instantie dat het om duinlandschappen ging. Raar was die gedachte niet, want het lijkt er erg op. Hij vertelde dat als ie naar de eilanden en de duinen verlangde, hij een dagje op het Balloërveld ging schilderen. Begrijpelijkerwijs was mijn interesse gewekt.   De dag begon redelijk bewolkt, maar na de middag kwam de zon er steeds meer bij en werd het al met al een lekker schildersdagje. Ronald had een paneel van 80x80 cm mee en was daar de hele dag lekker mee aan het stoeien. Ik ben zelf niet zo'n hele snelle schilder en 80x80 is sowieso voor mijn doen groot. Als ik buiten werk vind ik een klein paneeltje om meerdere redenen prettiger. 't Is handzamer, overzichtelijker, je kunt wat makkelijker corrigeren en als het niet meteen maatje po...

Het bijt elkaar niet.   In het verleden heb ik wel vaker met Flip geëxposeerd; op de één of andere manier past dat goed bij elkaar. Niet dat we dat zelf zo bedacht hebben, maar meerdere galeriehouders zagen in ons een aantrekkelijke combi en wie zijn wij dan om daar tegenin te gaan. Ondanks de vele verschillen die ons werk natuurlijk ook heeft; je ziet in één oogopslag wat door Flip is geschilderd en wat door mij, zijn er ook best veel overeenkomsten. Eén ervan is dat het elkaar niet bijt. Steven Ro berts (de galeriehouder van Galerie Den Andel) vertelde me dat hij nog niet eerder zo relaxed een tentoonstelling had ingericht. Je kunt het makkelijk naast elkaar hangen zonder dat de één de ander teniet doet. Illand Pietersma schreef in de kunstkrant: "Dat losse van Flip en dat verfijnde van René vormt zo'n mooi contrast. Zet het bij elkaar en ze versterken elkaar". We zijn beide waarnemers en houden van de wereld zoals die is. We hebben niet de neiging om door een geforce...

Wat nemen we mee?   Als je op vakantie gaat, moet je keuzes maken. Waar gaan we heen b.v. Voor ons is dat makkelijk, want we gaan altijd naar dezelfde plek: Vlieland. Dat is niet helemaal waar, maar voor het verhaal is het leuker als dat wel zo is. Wat nemen we mee. Harma kan erg goed kiezen; ze neemt het kleinste koffertje uit de kast, en pakt die binnen het kwartier vol met alleen het strikt noodzakelijke. Ritsje gaat moeiteloos dicht en klaar is ze. Bij mij gaat dat heel anders. Ik neem standaard eigenlijk altijd teveel mee. Niet eens altijd te veel kleren, maar vooral teveel bijzaken. Dingen waarvan ik zelf denk dat ik er niet zonder kan, maar vooral waarvan ik het prettig vind dat ik ze bij me heb. In ieder geval iets om te kunnen tekenen en schilderen, maar vaak ook nog een heleboel zooi daaromheen. Boeken nemen daarbij een bijzondere plaats in. Harma heeft sinds twee jaar een e reader: die weegt niks, is klein en je kunt er een middelgrote stadsbibliotheek in kwijt: ideaal...

Rugzakje.   Naast het meisje met de parel en het meisje zonder parel is er ook nog m'n eigen meisje met het rugzakje. Meestal loopt ze voor me uit; da's niet omdat ik haar niet kan bijhouden, maar ik zie onderweg altijd teveel en dat zorgt voor oponthoud. Af en toe draait ze zich om in de wetenschap dat ik weer eens achterop raak. Ze wacht dan even en vraagt zich af waarom ik weer iets op de foto zet wat ik al honderdduizend keer op de foto heb gezet. Ik zeg dan steeds hetzelfde: "het is   toch elke keer weer anders". Ik zie dan aan haar gezicht dat ze nog een poging doet om het te snappen en kijkt nog een keer naar dat wat ik net heb gefotografeerd. Ze schud dan haar hoofd en loopt door,"het zal" denkt ze. Ze weet dat ik zo ben en dat het bij mij zo werkt en ze heeft zich er natuurlijk allang bij neergelegd. Nou ben ik in de stellige overtuiging dat je iets wat je boeit niet vaak genoeg kunt zien en dat je er ook steeds weer iets nieuws in kunt ontdekken....

Elke dag een tekeningetje. Er is een periode geweest dat ik niet of nauwelijks tekende. 'k Deed eigenlijk alles direct in de verf, het zij in aquarel of in olieverf. Maar een jaar of 5 geleden kreeg ik opeens weer erg de behoefte om wat meer te gaan tekenen. Nu maak ik denk ik elke dag wel een tekeningetje. Soms zijn dat snelle schetsjes, maar ook wel wat meer doorwerkte tekeningen. Ik doe dat altijd in een schetsboek, dat houd de zaak lekker overzichtelijk. Een schetsboek is eigenlijk een soort dagbo ek. Als je het doorbladerd kun je precies zien waar je bent geweest en wat je heeft geboeid in een bepaalde periode. Een jaar geleden was ik met Ronald Soeliman in de Strubben. Een prachtig gebied tussen Schipborg en Anloo. Het was toen net zo'n mooie dag als vandaag. Ronald is een echte plein air schilder. Die kan als het mee zit in één dag een schilderij tot een goed einde brengen. Dat lukt mij eigenlijk nooit. Ik zie gewoon te veel denk ik en kan dan moeilijk focussen. Da...

Wasbakken.   Een tijd terug poste ik al eens een wasbak die in het eerste atelier van zoon Thijs stond. Op zich is er niets bijzonders aan een wasbak, je zou het zelfs een non- onderwerp kunnen noemen, maar na het zien van een schilderij van Antonio Lopez Garcia getiteld: Sink and mirror (even googelen op internet !), kon ik niet anders dan met bewondering concluderen dat ook een badkamerspiegel, een wastafel en wat toiletspullen op een glazen planchet een mooi onderwerp kan zijn voor een   schilderij. Ook collega Rein Pol kent vast het werk van Garcia en het inspireerde hem wellicht tot het maken van een aantal zelfportretten in badkamerspiegel. Hoe dan ook, sindsdien kijk ik anders naar wasbakken. 't Is wel een onderwerp waar je zelf iets van moet maken, maar dat is ook wel de uitdaging vind ik. Deze wasbak staat in de schuur bij mijn zwager. Inmiddels heb ik al een paar versies van het gegeven gemaakt, waaronder potloodtekeningen en aquarellen. Toch zijn ze allemaal versc...

Malte Sartorius.   Soms sta je blij op. Soms ook niet, dan moet er iets gebeuren en anders moet je het uit jezelf halen. Vandaag werd er iets bezorgd waar ik erg blij van werd. Een tijdje geleden poste collega Albert Greving een kort filmpje over Malte Sartorius. Hij was fan en na het zien van het filmpje was ik het ook. 'k Verbaasde me erover dat ik nog nooit van de beste man had gehoord, hoewel hij in de jaren 80 mee deed aan een groepstentoonstelling in het Drents Museum. Op het internet zweefden nog best veel afbeeldingen van z'n werk en dat smaakte naar meer. D'r bleek een catalogus te zijn van z'n tekeningen en etsen uit de periode 1987- 1990. Na enig speurwerk een tweede hands exemplaar besteld bij een Duits antiquariaat en vandaag kwam het binnen. Al met al een dikke pil die mijn toch wel hoge verwachtingen moeiteloos inloste. Ik ben blij! 25 oktober 2014

Eva.   Als schilder wordt ik vaak geassocieerd met het stilleven. Gek is dat niet want het is een onderwerp dat me na aan het hart ligt. Daarnaast heb ik ook altijd portretten en landschappen geschilderd, alleen liet ik die niet altijd zien op tentoonstellingen, om de doodeenvoudige reden dat ik ze niet wilde verkopen. Dit portretje van Eva is gemaakt naar aanleiding van een vrij slecht printje. Ze staat er prachtig op hoor, maar qua lichtval moest ik wel een beetje op m'n intuïtie vertrouwen en dat is best aardig gelukt. Ja.... en dan die dreads, die geven het wel iets extra's vind ik. Inmiddels gevraagd of ze een dagje echt komt poseren op m'n atelier. Ze heeft toegezegd en ik kijk er erg naar uit. Spannend, voor ons beide denk ik. 1 3 oktober 2014

Notitie.   Net een prachtige wandeling door het stroomdallandschap drentsche aa gemaakt. De zon scheen welliswaar niet, maar dat maakte niet uit, de temperatuur was heerlijk. Er hing wel behoorlijk wat vocht in de lucht, zodat je het kleurperspectief goed kon zien. Op foto's komt dat een stuk minder uit de verf dan dat het menselijk oog dat waarneemt, maar alla. Ben van Voorn mijn docent aan de Academie Minerva zou dan gezegd hebben: "daar kunnen we wel een notitie van maken". Dat had vandaag prima gekund, maar ik was met Harma en dan laat je je verf thuis. Een notitie maken is toch al gauw een uurtje werk en da's wel erg lang wachten en absoluut niet gezellig. 't Is of het één of het ander. 12 oktober 2014

Moeilijk.   Vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens een stilleven voltooid. 't Is gemaakt naar aanleiding van een fotootje dat ik opeens weer vond van een aquarel uit 1997. Het is één van de weinige aquarellen die het tot een afbeelding in m'n boekje hebben geschopt dat in 2000 is verschenen. En ik heb het ook nooit willen verkopen omdat het toen voor mij wel een echte uitschieter was in die moeilijke techniek. 'k Zat nu wat vast omdat de appels die het in de aquarel prima doen, in   de olieverf variant maar niet uit de verf wilden komen. Daarna nog eieren geprobeerd, maar dat sloeg helemaal nergens op. Bij collega Ronald Soeliman zag ik van de week frambozen in de tuin en dat is het uiteindelijk geworden (met hier en daar een verdwaalde braam) De berenklauw is in de aquarel geheel opgelost in vlekken, maar in het olieverf schilderij als zodanig wel te herkennen. Misschien nog een keer glaceren om hem wat meer te laten opgaan in de achtergrond. Daar kunnen we nog ee...

Goed te doen.   Vanmiddag opening van de zestiende ORT (Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling) bij Museum Mohlmann. Een tentoonstelling met maar liefst 94 figuratief werkende kunstenaars, die allen 3 tot 5 werken hebben ingezonden. Moet je dus wel even een paar uur voor uit trekken. Leuk van de openingen bij Mohlmann is dat je weer eens wat collega's treft. 'k Hou doorgaans niet zo van openingen, maar deze zijn goed te doen, zoals een Grunneger dat zegt. Met een hapje en een drankje erbij om de boel wat op te leuken komen we de middag prima door. Ik verheug me erop. O ja, mijn inzending dit jaar bestaat uit drie werken van het zelfde onderwerp, maar uitgevoerd in verschillende technieken. Leek me weleens leuk. 20 september 2014

Lastig ding.   Vandaag heerlijk verder geschilderd met collega Gijs Kos aan de twee havengezichten van Groningen waar we al en poosje mee doende zijn. Deze van de Noorderhaven lijkt ons wel nagenoeg af. De andere van de Hoge der A laat ik nog maar even niet zien, blijkt uiteindelijk best een lastig ding. Voor de derde keer de verhoudingen bijgesteld. Als we ons hadden bediend van een projector was het allemaal een stuk sneller gegaan. Maar goed, zo'n projector wordt door Jan en Alleman gebruikt, maar 't blijft in onze ogen toch een beetje vals spelen. Ook de lucht en de algehele sfeer laten nog veel te wensen over. Wellicht een andere keer. 16 september 2014

Russisch?    http://elle-belle10.livejournal.com/1520453.html… Soms kom je je werk op de gekste plaatsen tegen, zoals hier op een website waarvan ik geen idee heb in wat voor taal die is geschreven. Misschien Russisch?   Grappig is natuurlijk dat het hier om een schilderij van een hond gaat, want ik ben niet een echte dieren schilder. Dat verdiend enige uitleg. Jaren geleden hebben een aantal bevriende kunstenaars, waaronder ondergetekende een tentoonstelling gemaakt voor "De Blauwe Zon" i n Eén. Het echtpaar die de toko runden, woonden in een fantastisch huis en dito tuin, waar ook nog een prachtig Noors kerkje stond. Het was allemaal erg gezellig: beetje schilderen in de tuin, hapje en een drankje erbij; kortom het bourgondische leven zoals elke kunstenaar het zich wenst. Op het terrein liep ook een hond rond. Een asbakkie en al behoorlijk op leeftijd. Ik vond hem erg lief en aandoenlijk. Wat pluizig in het haar met veel grijs om de snoet. Ik had een paar mooie f...

Buurmeisje Suzanne. Buurmeisje Suzanne komt af en toe langs om de honden aaien. Of ze gaat gezellig mee om ze uit te laten. Onze beide Drenten zijn gek op haar. Kortgeleden was ze jarig en kreeg een setje schildersbenodigdheden. 'k Kreeg een mooie tekening door de brievenbus met een briefje erbij: "mag ik een keertje samen met jou schilderen?" Dikke prima natuurlijk. Vanmiddag was het zover. Eerst met de honden gewandeld en toen maar eens aan de slag. Bloemen werden het met een blauwe lucht en wolken erboven. Daarna ook nog een koe in de wei. Beetje vroeg om er al van alles van te vinden. Hou ik ook helemaal niet van. Lekker laten tekenen en schilderen en er vooral veel lol in hebben, dat is het belangrijkste. En dan zien we wel wat er van komt, lijkt me. We vonden het beide leuk; ze mag nog eens komen. 13 september 2014

Zelfportretje.   'k Zocht op internet iets over de aankomende editie van de ORT bij Museum Mohlmann en kwam dit zelfportretje tegen uit 2003. How time flies. Erg leuk is dat het destijds door hun is aangekocht voor de museumcollectie. Even kijken wat de verschillen met nu zijn;13 jaar later. Ik zie dat ik inmiddels een stuk grijzer ben geworden. De lengte van baard en snor hou ik nu ook veel korter. En wat gelukkig niet te zien is, is dat er een forse toename van het gewicht heeft plaatsgevon den. Moesten we maar eens wat aan doen. Een erge bolle kop heb ik geloof ik vooralsnog niet. Kan ook zijn dat ik het niet goed zie, want inmiddels ben ik ook aangewezen op een bril voor de kleine lettertjes en andersoortige details. Grappig is dat m'n toets juist verfijnder is geworden. Wat je niet zou verwachten van iemand die het allemaal wat minder ziet. De achtergrond zou ik nu ook wat rustiger hebben gehouden. Best wel druk daar linksboven en het voegt ook niets toe. Die rode sjaal ...

  Perceval    Van jongs af aan heb ik een fascinatie voor messen. Voor alle duidelijkheid; geen dolken, bajonetten, samoerai zwaarden en wat er nog meer aan moordwapens in de vorm van messen zijn gemaakt. Gewoon als gebruiksvoorwerp, zoals je dagelijks voor van alles en nog wat een mes gebruikt. Waar komt die fascinatie vandaan zou je zeggen. 'k Heb als kind veel door de bossen rondom Emmen gestruind en daar heb je zeker wel een mes bij nodig. M'n vader was handenarbeid en tekenleraar o p de plaatselijke MAVO en vond dat je met stompe beitels en messen niet kon werken. Dus die dingen waren altijd bloedje scherp. In de klas was ook een rijk gevulde verbanddoos voor handen, voor het geval dat....  Zelf had hij altijd zo'n rood Zwitsers zakmes van Victorinox op zak. Ook knetter scherp natuurlijk. 'k Kan me ook niet herinneren dat ik z'n handen wel eens zonder pleisters heb gezien. Nou hou ik zelf niet zo van die Zwitserse messen, 'k vind ze ook gewoon te klein en...